De Franse actrice en filmmaakster Maïwenn Le Besco is zowel tot het beste (het dynamische Polisse) als tot het ergste (de hopeloos geforceerde familiekroniek ADN) in staat. Haar jongste prent lokte al de nodige controverse uit, nog voor die in Cannes in wereldpremière ging en de festiviteiten van de 76e editie op gang schopte. Dat heeft vermoedelijk meer te maken met de beschuldigingen over agressief gedrag die onlangs aan het adres van de cineaste werden geuit dan met de film zelf. Daarnaast is het uiteraard best mogelijk dat dat ook te wijten is aan de huidige status van tegenspeler Johnny Depp, wiens reputatie stevig werd besmeurd door het in de media fel uitgesponnen lasterproces tegen zijn ex Amber Heard – niettegenstaande de voormalige echtgenoot aan het langste eind trok.
Dat uitgerekend Depp in Jeanne du Barry de pruik van koning Lodewijk XV mag opzetten, doet hier en daar dan ook 
de wenkbrauwen fronsen. Maïwenn deelt zichzelf dan weer de centrale rol van Jeanne Vaubernier toe, een onwettig kind dat aanvankelijk voorbestemd was een leven in de anonimiteit te leiden. Desalniettemin gooit ze haar charmes en intelligentie in de strijd om de sociale ladder te beklimmen en schopt het zodoende tot de beroemde minnares aan het hof van Versailles. De affaire die zich daar tussen Lodewijk XV en de jonge vrouw ontspint, zet echter kwaad bloed binnen en buiten de kasteelmuren.
Maïwenn verklaarde in een interview dat ze al sinds 2006 plannen koesterde om een film te maken rond de figuur van Madame du Barry. Naar eigen zeggen werd ze geïnspireerd door Sofia Coppola’s kostuumdrama Marie Antionette en het superieure Barry Lyndon van Stanley Kubrick – wat er haar toe bracht om zich verder te verdiepen in het leven en de achtergrond van du Barry, die in 1793 eindigde onder de guillotine. Volgens Maïwenn stond het als een paal boven water dat ze voor dit project in zee ging met Johnny Depp, die naar verluidt meteen toehapte, zelfs zonder dat hij nog maar één letter van het script gelezen had. Na een afwezigheid van drie jaar luidt Jeanne du Barry zijn terugkeer naar het witte doek in, maar van een comeback langs de grote poort is hoegenaamd geen sprake. Meer nog: Depps houterige vertolking is totaal misplaatst en wordt vooral naar het einde toe ronduit potsierlijk. Op veel tegengewicht hoeft hij evenmin te rekenen, want Maïwenn zelf brengt het er in alle eerlijkheid weinig beter van af. Haar fletse invulling en leeftijd rijmen amper met het frivole karakter van het hoofdpersonage, waardoor de geloofwaardigheid van de film zwaar wordt aangetast en dit de algemene teneur zeker niet ten goede komt.
Er werd nochtans kosten noch moeite gespaard om het achttiende-eeuwse Frankrijk in al zijn pracht en praal te reconstrueren. Dankzij de inspanningen van director of photography Laurent Dailland levert dat een aantal fraai belichte plaatjes op, maar als enige verdienste van de film is dit hooguit een schrale troost. Maïwenn raakt immers nauwelijks verder dan een oubollig en pompeus toneeltje, dat zonder enige fut aan ons voorbijgaat.
Ja, ik heb het nu toch ook gezien, het verveelde mij nochtans niet, het was wel een kleurrijk spektakel. Ja, te oude acteurs of actrices. wat dan te zeggen over de Holywoodacteurs in de jaren 40 en 50 die meestal de vaders leken te zijn van de actrice waarmee ze het (in de film) aanlegden.
Je mist wel een beetje emotie, maar ja die domme koningen waren wellicht tot niet veel emotie in staat…. ja en die berekenende courtisanes ook nauwelijks.
L. Vanhaecke
Dag Dieter
Aiai Maiwenn wat een triestige bedoening. Ze had beter eens gekeken naar het juweeltje van Patrice Leconte ‘Ridicule’. Dat is smullen van franse iconen als Jean Rochefort, Fanny Ardant of Bernard Giraudeau. Dan zie je onmiddellijk hoe belachelijk Mr Depp overkomt als Louis XV. Ik zou de film een 2 geven, eentje voor de kostuums en eentje voor de locaties.