Door luiheid en bloedarmoede – maar vooral omdat het nog altijd veel geld opbrengt – zijn remakes en reboots schering en inslag in het horrorgenre. Zo verschijnt volgende week The Pope’s Exorcist, waarvan de eerste recensies het ergste doen vermoeden. Maar eerst is het de beurt aan Evil Dead Rise, en om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit is horror zoals het moet. Herkauwen, maar onweerstaanbaar en vooral met een frisse kijk.
Als we de televisieserie Ash vs Evil Dead niet meerekenen, is deze film van Lee Cronin de vijfde in het Evil Dead-rijtje. In 1981 voor een habbekrats in het leven geroepen door Sam Raimi en sindsdien, zeker door de nog betere sequel Evil Dead II uit 1987, cultureel erfgoed geworden voor ieder zichzelf respecterende horrorfan. Na het bijna burleske – maar ongelooflijke plezante – Army of Darkness uit het begin van de jaren 90 was er nog de reboot van Fede Alvarez waar menig horrorliefhebber over te spreken was, en nu dus Evil Dead Rise.
Vanaf de allereerste minuut krijgen we een perfect droneshot dat een regelrecht eerbetoon is aan Raimi’s klassieker inclusief het houten huisje waar destijds al het onheil uitbrak, maar via een citaat uit Emily Brontë’s Wuthering Heights wordt de heerlijke nostalgieporno bruusk stopgezet en worden we gekatapulteerd naar een heel andere setting, en wel die van Los Angeles. Niet de hippe filmstad maar wel de donkere armetierige kant ervan met woningen waar een normaal mens met geen stokken in te krijgen is. Cronin is dan wel het soort regisseur dat maar al te goed weet wat hij moet doen om de horrorfans op hun wenken te bedienen, toch is hij niet te beroerd om de schrijnende armoede van heel wat Amerikanen te accentueren of er een feministisch tintje in te stoppen. Weliswaar allemaal netjes gedoseerd en zonder het wijzende vingertje. Dit maar om te zeggen dat Evil Dead Rise mijlenver afstaat van het Netflix-wokevehikel Texas Chainsaw Massacre.
Wie Los Angeles zegt, denkt aan aardbevingen, en het is via deze omweg dat het gezin van Ellie (Alyssa Sutherland in haar eerste grote rol, en wat voor één!) in aanraking komt met de Necronomicon Ex-Mortis, of het boek der doden dat verscholen ligt onder een dikke laag beton. Door de trilling van de aarde wordt het boek helaas gevonden door Ellies drie kinderen nadat ze hen om een pizza stuurt wanneer ze haar zus Beth (Lily Sullivan – ook een naam om te onthouden) moet vertellen dat het gezin weldra op straat zal belanden.
Hierdoor krijg je het gevoel dat Cronin voor een Ghostbusters: Afterlife-vibe kiest, waar niks mis mee is maar waar je geen schouderklopje van de horrorfans voor in de plaats krijgt. De langverwachte creepy elementen komen er eens het zoontje des huizes beslist heeft om het boek, dat gemaakt is van menselijke huid, te gaan openen, waardoor de film plotseling transformeert in het goorste dat je dit jaar in de bioscoopzaal zal kunnen zien. Jammer voor Warner Bros. dat de producenten van Terrifier 2 vorig jaar al de gouden truc toepasten door op social media te gaan vertellen dat de toeschouwers al kotsend de bioscoopzalen uitliepen, want dit zijn marketingwoorden die je gerust bij deze Evil Dead-film mag gebruiken. Ranzig, bloederig, maar met zeer veel stijl.
De Ierse Lee Cronin, wiens carrière een boost kreeg toen hij voor zijn kortfilm Ghost Train in 2013 de felbegeerde Méliès d’Argent-award won voor Beste Europese Fantastische Kortfilm, weet niet alleen hoe hij de kijker de stuipen op het lijf moet jagen, ook druipt de liefde voor het horrorgenre er in alle aspecten vanaf. Niet in het minste door de vele hommages aan de klassiekers uit het genre, want wie goed oplet – of net de ogen niet sluit voor de gore – ziet knipoogjes naar The Man Who Laughs, The Shining, The Texas Chainsaw Massacre, Fargo, The Grudge en wie weet ook wel De Lift van Dick Maas, al kan dat laatste ook gewoon onze eigen fantasie zijn.
Deze nieuwste horrortelg profiteert niet alleen van de vertolkingen of de sensationele special effects waar menig Hollywood-filmer een puntje aan kan zuigen, ook kiest cinematograaf Dave Garbett voor een lekker vies geelachtig tintje. Het overdonderende geluid is een personage op zichzelf, zelfs een naald die op een vinylplaat wordt gedropt voelt eng aan. Misschien kan je het Cronin kwalijk nemen dat hij iets te veel de humor is vergeten, hoewel er aan zwarte humor helemaal geen gebrek is, zeker niet door de manier waarop de verdoemden aan hun eind komen – of wat dacht je van een rasp als moordwapen? Mocht Dario Argento ooit een Hollywood-film hebben gemaakt, dan had hij er misschien als deze Evil Dead Rise uitgezien, die nu al zonder twijfel in de top tien mag geplaatst worden van de beste Amerikaanse blockbusters van dit jaar.
