Met Could We Be More is daar eindelijk het langverwachte debuut van Kokoroko. Het album wil vooral véél zijn: het neigt naar afrobeat, jazz, funk en tal van andere genres tegelijk, maar valt daarom als geheel misschien net iets te licht uit.
“Abusey Junction”, de doorbraaksingle van de band, verscheen in 2018 op de verzamelaar We Out Here van Brownswood Recordings, het label van Gilles Peterson. In die vier jaar die daarop volgden, bracht de achtkoppige band met uitvalsbasis in Londen slechts zeven nummers uit, op basis waarvan ze al tal van prijzen mochten gaan ophalen, open doekjes kregen van de wereldpers en plaatsen wisten te verzilveren op de affiche van festivals als Glastonbury. Zelfs een optreden in de Royal Albert Hall konden ze al afvinken, en dat dus allemaal nog vóór dat officiële debuut in de rekken lag. Dat is, om het zacht uit te drukken, geen kattenpis.
Die tijd en rust hebben ze duidelijk ter harte genomen om hun eigen geluid te vinden binnen de boomende Londense jazz-scene. Ze hebben vooral opgelet om niet in de val te trappen om zuivere epigonen van Fela Kuti te worden, iets waar de tussenliggende singles “Baba Ayoola” of “Carry Me Home” (uit 2020) op aanstuurden. Een deel van de band komt misschien wel uit Nigeria, thuisland van de afrobeat, maar het geluid van Kokoroko is rijker dan dat. Even goed zijn ze kinderen van het Westen, met geluiden van grootstedelijke soul en funk in hun DNA ingebakken. Ze voelen de beat wel, maar – als we Kerouac even naar onze hand mogen zetten – hoeden zich ervoor niet te snel op te branden als kaarsen die bruisen in de nacht.
Die rijkdom aan invloeden laat zich horen: nummers als “War Dance” met zijn drijvende percussie drijft op een funky accentuering van de eerste tel van elke maat, gecounterd met ‘in your face’-blazers – het geheel is opzwepend en de titel is alvast niet gestolen. Daartegenover staan rustigere en rijkelijk gearrangeerde nummers. “Tojo” zet ons eerst nog op het verkeerde been door met warme blazers uit de startblokken te schieten, waarna er telkens nieuwe elementen in de mix worden gegooid: synths, drums en trommels worden allemaal nauw in elkaar geweven. Het is een mission statement: Kokoroko kan nog steeds een feestje bouwen als een ander, maar het mag een beetje meer zijn. “Age of Ascent” is spirituele jazz, “Interlude” borrelt vrolijk weg en “Home” roept met die satijnzachte harmonieën een weemoedig gevoel op – want waar is je thuis, wanneer je van overal komt?
Rationeel gezien is er niet veel af te dingen op dit album, maar muziek is soms meer voelen dan beredeneren, en écht naar de strot worden we gedurende deze vijftig minuten niet gegrepen. Geregeld besluipt ons het gevoel dat het geheel iets te gezapig voortkabbelt. Zo lijkt “Something’s Happening” te beginnen als een nummer van SAULT, om na anderhalve minuut gas terug te nemen en meer introspectie dan strijd te willen aangaan. Zo een titel vraagt om onze boxen vuur te zien vatten en onze vuist de lucht in te jagen, maar helaas. Kokoroko is een ander soort groep, niet van de soort die grote uitspraken wil doen, of de boel constant wil opzwepen zoals Sons of Kemet. Dat maakt van dit debuut een album dat je op elk moment van de dag kan opzetten (in tegenstelling tot andere albums uit die Londense jazz-scene), maar dat ook nergens écht gaat beklijven. De verwachtingen lagen natuurlijk zeer hoog, maar op de vraag Could We Be More? moeten we hier misschien maar antwoorden: een beetje.
