Wat doe je als je recent een kale, intieme prachtplaat hebt uitgebracht maar nog wat songs over hebt die nóg kaler klinken? Juist, die allemaal op een EP verzamelen en er verder te veel woorden noch productie aan vuil maken.
Orpheus Looking Back heet die EP, en nog meer dan op Engine of Hell (2021) houdt Emma Ruth Rundle het hier sober. Alle ballast is gestript van de nummers die muzikaal heel rechttoe rechtaan zijn. “Gilded Cage”, een restant van een verblijf in Berlijn en al enkele jaren een livefavoriet van Rundle zélf om te spelen, wisselt af tussen een simpele tokkel en een refrein waar ze hamert op haar gitaarsnaren. De gitaar had afwisselend uit een vervlogen Britse folksong van lang geleden en de slaapkamer van Daniel Johnston kunnen komen, met de zang van Rundle er tussenin zwevend als een spook. “St Non” combineert die folktokkelende gitaar met een zekere sacraliteit en nostalgie, overgehouden aan een waterput en een kapel in Wales.
Je hoort Rundle daarbij schuiven over de snaren, alsof je naast haar zit tijdens de opnames. Het is duidelijk dat de mix te nemen of te laten valt, en uitschuivers zijn hier nadrukkelijk toegelaten. Echte “productie” valt moeilijk te onderscheiden op dit plaatje, waardoor je nog dichter op de huid van de zangeres lijkt te zitten. Dat is meteen ook de grootste kracht van Orpheus Looking Back. Engine of Hell bood je al een onbeschaamde inkijk in de ziel van Rundle, en Orpheus Looking Back vormt daar een mooie coda op. “Pump Organ Song” beweegt muzikaal nauwelijks, maar het orgel uit de titel klinkt door de lofi sfeer tegelijk majestueus overdonderend en introvert klein. Je verstaat maar half wat Rundle voor zich uit mompelt, wat een beetje aan het werk van Grouper doet denken. Het nummer duurt net kort genoeg om dit Spartaans minimalisme interessant te houden.
Orpheus Looking Back is een mooi, genietbaar extraatje bij Engine of Hell, waarbij deze EP ondanks haar soberheid een zeker optimisme (of op z’n minst mijmerende schoonheid) bevat die afwezig was op de inktzwarte grotere broer van vorig jaar. Het is zeker een toegankelijker plaatje dan dat emotioneel verpletterende Engine of Hell. Dat is meteen ook de grootste zwakte van dit EP’tje. De drie eerder korte nummers vormen een sfeervolle winterbries, maar niet meer dan dat. De negen minuten zijn zo voorbij, en voelen niet echt aan als een afgerond verhaal, iets wat meestal wel het geval is bij het werk van Rundle. Zo vormt Orpheus Looking Back een mooie verzameling Bandcamp-demo’s als bijsluiter bij Engine of Hell: iets voor de fans, of misschien een goed opstapje naar die laatste plaat, maar geen overtuigend geheel. Maar ach, je kan die kritiek evengoed negeren en gewoon nog eens op de repeatknop duwen om die drie simpele, mooie nummers opnieuw te horen. Want het is evengoed zonde van Orpheus Looking Back volkomen aan je voorbij te laten gaan.
Emma Ruth Rundle speelt op 14 juli 2022 in de Botanique in Brussel. Dit concert is uitverkocht.
