De Nederlander Roel Spanjers is, voor wie het blues- en rootswereldje niet van dichtbij volgt, een nobele onbekende. Nochtans heeft de bijna 55-jarige al heel wat Europese en overzeese muzikanten begeleid en verblijd met zijn soulvolle stem en subtiel pianospel dat aanleunt bij de Stax- en Motown-grootheden uit de jaren 60 van de vorige eeuw.
In het verleden liet hij zich al opmerken als lid van de Nederlandse groep Normaal, maar Spanjers is ook een gekend en veelgevraagd man als het over de muziekgeschiedenis van het Zuiden van de VS gaat. Hij is met verve dé ervaringsdeskundige in Nederland voor wat soul, blues en rootsmuziek betreft. Spanjers maakt ook deel uit van de vaste Europese begeleidingsband van Curtis Salgado, en beroert ook de toetsen bij Big Dave & The Dutchmen, het nieuwe project van Antwerpenaar Dave Reniers.
Tussen al die drukke bezigheden in de studio en op het podium zag Roel Spanjers eindelijk de tijd om met Birdcatcher II de logische opvolger van Birdcatcher uit 2006 te maken. De zuiverheid van opname is iets wat direct opvalt: hier wordt de nadruk gelegd op wat nodig is, niet meer, maar ook niet minder. De stem zit op de voorgrond, en dat is, samen met zijn pianospel, een van de sterke punten van Roel Spanjers. Hij weet het gepaste soulvolle gevoel te leggen in alles wat hij zingt.
Alle composities zijn van de hand van Spanjers, en hij wordt bijgestaan door een vast equipe: Eric van Dijsseldonk op gitaar en Gabriël Peeters op drums. En dat zorgt voor een samenhorend geheel, en daar zit net ook de achilleshiel van Birdcatcher II: het klinkt allemaal iets te mooi en te gelijkend. Echte uitschieters zijn er niet, en of dat nu een goed of slecht teken is, daar kan over gedebatteerd worden. Zo is er “The Fool That I Am”, dat ondanks de snijdende pedalsteel toch iets te gezapig voorbijkomt.
Uitzonderingen op de regel zijn er gelukkig wel, met “Hand Over Fist (Halcyon Days)” dat enige tijd blijft hangen, en “See Them Off” dat klinkt alsof de geest van Dr John goedkeurend meeknikt. Maar al bij al is Birdcatcher II toch iets te rustig en te veel eenheidsworst om lang te blijven hangen. En dat is best jammer, want Roel Spanjers heeft bakken talent, maar misschien is hij iets minder geschikt om een heel album alleen te dragen?
