“Never change a winning team” moet Steven De bruyn gedacht hebben na de positieve recensies op The Eternal Perhaps, nu twee jaar geleden. En dus dook hij opnieuw de Jet Studio in met Jasper Hautekiet om vanuit het niks een nieuwe plaat op te nemen.
Aanhou geraas maak, Afrikaans voor “Blijven lawaai maken”, mag gerust letterlijk genomen worden. Beide heren wilden in deze turbulente en onzekere tijden creatief bezig blijven: ze gingen onvoorbereid de studio in, er waren geen demo’s, geen vooropgezette plannen. Het hele album werd live in de studio geïmproviseerd en samengesteld.
Dat leidt tot enkele verrassende vaststellingen. De grootste is wellicht de veranderde rol van Jasper Hautekiet in het duo De bruyn/Hautekiet: de bassist is niet langer louter aangever of zichzelf wegcijferende achtergrond – met zijn uitgepuurde stijl bepaalt hij regelmatig de krijtlijnen waarin De bruyn zijn ding kan doen, zoals in “Fever Dream”, “Speechless” of “Terra Incognita”.
Tweede verrassing: er wordt niet gezongen. Niet in het Engels, niet in het Nederlands, niet in het Afrikaans. Dit brengt rust en een aangename constante in het geheel. Sommige nummers komen zo nog filmischer over dan die op The Eternal Perhaps.
Wie denkt dat een instrumentale plaat louter te verwaarlozen achtergrondmuziekjes bevat, is mis. De tien nummers op aanhou geraas maak houden je bij de les. Wegmijmeren kan weliswaar (en is bij sommige nummers zeker aan te raden), ook al blijven vele van de raadselachtige klanken in het hoofd malen. Volgens De bruyn is het album veeleer een “headphone record”, en het moet gezegd: afgesloten van de dagelijkse sleur en afleiding komen de nummers nog meer tot hun recht. De loops, de geluidjes: ze voeren je naar een onaardse wereld, ver van de onze waar alles tot in den treure moet worden uitgelegd of aangetoond.
Toppunt van eenvoud en toch zo doeltreffend melancholisch is “Almost Summer”. Even een rustpuntje in het De bruyn-universum, dat anders zo gelaagd en gevuld is. “Tourette” klinkt dan weer als het getik van een oververhitte modem, maar blijft aanstekelijk in het brein hangen. “Wake Up Call” is de soundtrack bij verdrinken in een ondiep moeras: je kan nog net de lippen en de oren boven water houden om alles goed te memoriseren.
Met aanhou geraak maak gooit De bruyn nog maar eens het bewijs op tafel dat hij zijn stijl en groove gevonden heeft: hij slaagt erin een rustpuntje te scheppen in deze chaotische en snelle wereld.
Rest hen alleen nog verder de eigen ingeslagen weg te vervolgen. Want dat Steven De bruyn en Jasper Hautekiet met dit album nog niet aan het eind van hun Latijn zijn, is duidelijk: hun creativiteit lijkt eindeloos en onuitputtelijk.
Op 1 februari was er een stomend releaseconcert in de Handelsbeurs, maar mis je kans zeker niet om De bruyn en Hautekiet nog aan het werk te zien. Dat kan in maart en april onder andere nog in Buggenhout, Ekeren, Brussel, Moeskroen en Dranouter. Check zeker www.stevendebruyn.com voor meer details.
