Cowboy Bebop

Vraag eender welke animeliefhebber naar zijn top 3 en de kans is groot dat Cowboy Bebop opduikt of dat deze persoon spontaan de openingtrack neuriet: “3-2-1 let’s jam. Papapapapapaaa” De originele tekenfilmserie liep van 1998 tot 1999 en telde 26 afleveringen. In 2001 kwam er nog een langspeler met een verhaal dat zich afspeelde tussen episodes 22 en 23. Sindsdien verwierf de serie een cultstatus, niet enkel in thuisland Japan maar ook in het westen.

Nu, meer dan 20 jaar later komt Netflix met een ‘live action’ versie. De meningen over de serie waren dan ook al uiteenlopend nog voor er een seconde van was gefilmd. Om de ‘diehardfans’ niet te voorbarig op te hitsen werden de orignele regisseur (Shinichirō Watanabe) en componist (Yôko Kanno) aan boord gehaald als consultants (en voorzag Kanno ook de eerste aflevering van muziek). De meningen na het uitbrengen van de serie bleven ondanks deze inspanningen echter evenzeer uiteenlopend. Netflix reageerde prompt met een stopzetting na 1 seizoen. Jammer, want op zich was Cowboy Bebop veelbelovend en bood de reeks voldoende kijkplezier voor een aangename ‘binge-watch’.

De laatste jaren hebben westerse live actions van Japanse anime geen al te beste reputatie opgebouwd. De ‘whitewashing’ en ‘dumbing down’ van Ghost in the Shell was als de klets van een natte doek in het gezicht van de animelover die de intellectuele gelaagdheid van het genre bewierrookt. Rodrigues’ Alita: Battle Angel was een halfslachtig geval en vooral goed omdat Rodriguez er zijn ding van maakte, maar vertelde verder niets meer over ‘female empowerment’ en de emoties van een cyborg.

Wat deze remake alvast meeheeft is de casting. Er was wat rumoer over de leeftijden van de cast tegenover de leeftijden van de karakters, met vooral veel deining over Faye Valentine. In de anime een langbenige jonge twintiger met smalle heupen, een flike boezem en de ‘gepaste’ accentuerende kledij, hier een paar jaar ouder en ‘zediger’. Nu, deze Faye mag dan iets meer textiel aanhebben, in een bepaalde episode duikt toch plots wat naakt op, dus de keuze lijkt eerder contractueel of stijl gerelateerd dan en Netflix zedigheid.

John Cho is dan weer een perfecte keuze als Spike Spiegel, de cowboy (premiejager) in paars pak met sigaret, meesterlijke vechtersbaas en uitmuntende scherpschutter. Daniella Pineda zet een zeer sterke Faye Valentine neer, de premiejager met geheugenverlies, Mustafa Shakir als Jet Black is sterk als  de ex-flik die alles al heeft gezien. Met hun drie aan boord van de Bebop vindt de serie de juiste dynamiek met de gepaste dosis gekscheren.

Waar het misloopt is op het vlak van diepgang en melancholie. Amerikaanse films en series gebruiken emoties te vaak als plotwending en dat gebeurt ook hier. Terwijl het Japanse origineel drijft op een net onder het oppervlak continue sudderend ‘ennui’, wordt emotie nu gebruikt als intrinsieke motivatie om de karakters diepgang te geven en hun acties voort te stuwen. Hiermee begaan de Amerikaanse makers een gigantische flater en druisen ze in tegen de basisfilosofie van het Japanse origineel: “Whatever happens, happens” en “You’re gonna carry that weight”. Emotie wordt en westerse zeur in plaats van een existientiele insteek.

De grote verhaallijn over het verleden van Spike en zijn nemesis Vicious en de vrouw tussen hen, Julia, is wat meer uitgewerkt maar blijft hoe dan ook rommelig. Zeker in de voorlaatste aflevering, een lange flashback naar hoe de vriendschap omsloeg in haat. Alles wat in deze aflevering aan bod komt werd al indirect verteld in de vorige 8 episodes. Een volledige aflevering hieraan wijden om alle motivaties nog eens extra in de verf te zetten is als ‘storytelling for dummies’.

Dat Cowboy Bebop toch nog te smaken valt is dankzij de geslaagde chemie bij de cast en omdat kern van het basismateriaal sterk genoeg is. De begingeneriek blijft om vingers bij af te likken. Visueel is het vaak genieten van de bijna letterlijke uitbeelding van de originele anime. De humor en geschiftheid is geslaagd grootser zoals het hoort. Het geheel werkt dus wel, maar blijft wat stroef. Eigenlijk bestond er al een geslaagde Amerikaanse live action van Cowboy Bebop, maar dan onder aan andere naam. Deze serie liep een paar maanden in 2002 en werd dan stopgezet om later een cultstatus te verwerven: Firefly.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − zes =