A perfectly Normal Family (En Helt Almindelig Familie)

De in Nederland geboren actrice Malou Reymann draaide reeds een aantal kortfilms en levert nu met En Helt Almindelig Familie/A Perfectly Normal Family haar eerste langspeler af als cineaste – een prent die zeker de hartslag van de tijden voelt en bovendien er ook nog behoorlijk in slaagt die naar het filmmedium te vertalen.

Terwijl de maatschappij eindelijk op nieuwe manieren begint te kijken naar, en denken over, genderidentiteit, is het logisch dat kunstenaars in alle mogelijk disciplines en media ook met die ideeën aan de slag gaan. Dat wil geenszins zeggen dat het onderwerp van A Perfectly Normal Family – transgenderidentiteit – nieuw is: van Priscilla, Queen of the Dessert tot het ijzersterke werk van de Portugees João Pedro Rodrigues, talloze filmmakers leverden bijzonder knappe films af die doordachte bespiegelingen wisten te combineren met een sterke en geïnspireerde beeldtaal.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het Deense A Perfectly Normal Family niet in die categorie thuishoort. Reymann heeft (nog?) niet genoeg bagage om echt haar concepten in beelden te vertalen en blijft vaak iets te veel steken in het louter illustreren van haar scenario. Al moeten we daarom ook niet té hard zijn voor de debutante: tijdens een scène over een therapeutische gezinssessie, overstijgt de cineaste zichzelf bijvoorbeeld helemaal en weet ze de ongemakkelijke gevoelens van alle karakters louter door uitgekiend gebruik van focus en camera, op subtiele manier duidelijk te maken.

Je kan er niet om heen dat dat te maken heeft met het feit dat Reymann hier werkt met ervaringen uit haar eigen jeugd. Net als de jonge tieners Emma en Caroline, moest de cineaste in het reine komen met de verwarde gevoelens die bij haar opdoken toen haar vader zich uitte als transgender en het daaropvolgende proces ook leidde tot de echtscheiding van haar ouders. De woede, onzekerheid, verwarring, angst en initiële afwijzing; bezitten een directe oprechtheid die duidelijk mee gekleurd is door de eigen ervaringen van de vrouw achter de camera. Haar alter ego is de jong Emma, die ziet hoe haar oudere zus alles veel makkelijker verwerkt, maar zelf niet om kan met een vader die haar vriend en sportieve held was en nu al lachend op een feestje aan een andere dame vertelt dat hij nooit iets gesnapt heeft van voetbal of de regels ervan: de sterke band tussen Emma en haar vader brokkelt af en het siert de film dat daar geen gemakkelijke sentimentele oplossingen voor worden aangereikt die met een goedbedoeld moreel lesje alles wegvagen.

A Perfectly Normal Family blijft dan ook vooral overeind dankzij de kracht van het script en de doorleefde emoties, eerder dan door echt geïnspireerde regie. Wat ook helpt – en nog geen beetje – is de bijna miraculeuze vertolking die Malou Reymann weet te ontlokken aan haar jonge actrice Kaya Toft Loholt die Emma speelt. Loholt had wat acteerervaring in reeksen, maar zet hier een onwaarschijnlijke prestatie neer in een rol die heel makkelijk volledig de mist kon ingaan. Ook de rest van de cast speelt op niveau, wat de film helpt een betere beurt te maken dan je in wezen zou verwachten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 14 =