Eerlijk is eerlijk. Toen het tweede seizoen van Ricky Gervais’ After Life 24 april op Netflix verscheen, hadden we het eerste nog niet gezien. Dat kreeg vorig jaar een kans, maar de eerste aflevering prikkelde in tegenstelling tot vele anderen niet genoeg om verder te kijken. Om het tweede seizoen te kunnen bekijken, vorige week dan toch maar dat eerste seizoen opgezet. Met veel plezier en ook met veel stiekeme tranen, was het eerste seizoen er na één avond helemaal door. De volgende avond keek ik in één ruk – Ricky Gervais zou die woordkeuze appreciëren – seizoen twee uit. Opnieuw met een lach en een traan, maar ook met een dubbel gevoel en wat teleurstelling. Hoe aangenaam verrassend de eerste reeks was, zo teleurstellend de tweede.
Eigenlijk is het niet eens nodig het eerste seizoen te hebben gezien om het tweede te kunnen volgen. Van de ontwikkeling die Gervais’ personage Tony in het eerste seizoen maakte, lijkt helaas geen sprake meer aan het begin van seizoen twee. Tony lijkt opnieuw van nul te starten en we kijken nog eens naar dezelfde trage ontwikkelingsboog. Het tweede seizoen lijkt wel een soort plan b van het eerste. De mopjes en scènes die voor het eerste seizoen niet scherp of origineel genoeg bevonden werden, kregen in seizoen twee wel een kans. Lachen met een zwevende yoga-instructeur blijft natuurlijk grappig en herkenbaar, maar het is echt niet de eerste keer dat zoiets te zien is. Ik weet ook niet hoe het met het onderwijs in Groot-Brittannië gesteld is, maar de fabel van de kikker en de schorpioen hebben we eveneens al tot vervelens toe gehoord in de lagere en middelbare school. Dat Anne (Penelope Wilton) Tony (Ricky Gervais) de kikker noemt, blijft desalniettemin wel lollig.
Omdat het tweede seizoen zo hard lijkt op het eerste, zitten er natuurlijk ook veel goede dingen in, Ricky Gervais bijvoorbeeld. Naast Gervais schittert ook de rest van de cast dit seizoen opnieuw, zeker tijdens de revue. We dragen als kijker dan ook bijna elk personage in ons hart. Het is moeilijk om een favoriet te kiezen, omdat ze allemaal even briljant zijn. De postbode (Joe Wilkinson) en de ‘sekswerker’ (Roisin Conaty) zijn toch twee van onze favorietjes, al wint Anne het wel met glans van hen. Daarnaast is er echter één acteur die echt het bloed van onder de nagels haalt. We wisten niet dat dat mogelijk was, maar Paul Kaye’s personage is deze keer nog hatelijker dan in het eerste seizoen.
Naast de fantastische cast zorgt ook de muziek van After Life voor de prachtige sfeer waarin je als kijker wil blijven zweven. Net als die van seizoen één getuigt de soundtrack van dit seizoen van een uitstekende muzieksmaak. Elton John is opnieuw van de partij en ook Bowie passeert de revue. Sufjan Stevens mag dan weer de laatste aflevering afsluiten – hij tekende ook al voor Luca Guadagnino’s Call Me by Your Name.
Hoe geniaal de cast en muziek ook is, het dubbele gevoel blijft overheersen bij After Life 2. Als het het eerste seizoen was, hadden we het hoogstwaarschijnlijk de hemel – als die bestaat – in geprezen, maar nu lijken de nieuwe afleveringen een beetje overbodig. Wie net als ik fan is van Ricky Gervais, krijgt nooit genoeg van hem, maar kon in dit geval misschien beter het eerste seizoen een tweede keer kijken.
