Sex Education 2

Het tweede seizoen van Sex Education staat nog maar sinds 17 januari op Netflix en de streamingdienst kondigt het derde seizoen al aan. De serie doet het goed bij jongeren en dat succes heeft de reeks niet alleen te danken aan de tot de verbeelding sprekende titel. Het tweede seizoen opent op de tonen van het Aarschotse meisjeskoor Scala en de Kolacny Brothers’ versie van I Touch Myself. Geheel in de stijl van de reeks zien we hoe Otis (Asa Butterfield) zijn eigen seksualiteit ontdekt en dit tot een gênant moment leidt, wanneer zijn moeder Jean (Gillian Anderson) hem betrapt terwijl hij aan het masturberen is in de auto. Het startschot voor seizoen twee is gegeven.

Of de keuze voor Scala van een goede muzieksmaak getuigt, laten we in het midden. De manier waarop muziek in de reeks ingezet wordt, is een voorbeeld van hoe muziek beelden kan versterken. De keuzes bekrachtigen de twee componenten waar de reeks op steunt: humor en drama. De reeks is heel grappig, maar lacht niets weg. Uiteindelijk bereikt ze altijd waar het echt omdraait. Als je tijdens zo’n emotionele openbaring de begintonen van Sufjan Stevens Mystery of Love hoort, voel je zoveel tegelijkertijd. Toegegeven, dat gaat misschien voorbij aan doorsnee tieners, maar toch is het op een manier zo logisch dat de makers refereren naar Luca Guadagnino’s Call Me by Your Name uit 2017. Een film die niet toevallig ook liefde en zelfontplooiing viert en sinds kort op Netflix staat.

Seks is nooit gewoon seks en dat weet bedenkster en scriptschrijfster Laurie Nunn als geen ander op papier te zetten. De reeks is alles wat klassieke voorlichtingsfilmpjes niet zijn. Het is een volwaardige fictiereeks, die zelfs geen gebreken van problematische representatie vertoont. Als je de verhaallijnen en personages op papier zou lezen, zou je niet weten welke vertolkt worden door een witte of zwarte acteur. Alle personages hebben verschillende lagen en er is niet per se een een-op-eenrelatie tussen de problemen van een personage en diens ras, geaardheid of gender. Kijk bijvoorbeeld maar naar Jackson (Kedar Williams-Stirling), de populairste jongen van de school die het dit seizoen steeds moeilijker krijgt met de prestatiedruk die hij door zijn moeders ervaart. Zijn problemen zijn geen gevolg van zijn huidskleur of gezinssamenstelling. De kijker leert dit seizoen ook George Robinson kennen, een acteur die niet speelt dat hij een fysieke beperking heeft, maar effectief met een ruggengraatletsel door het leven gaat. De serie wil dus niet alleen in haar verhaallijnen en personages inclusief zijn, maar ook in de uitvoering ervan.

In het eerste seizoen waren Maeve (Emma Mackey) en Aimee (Aimée Lou Wood) al belangrijke vrouwelijke rolmodellen. Uiteraard moedigen we tienermeisjes niet aan om zwanger te worden, maar het is wel heel belangrijk dat meisjes leren dat alleen zij baas zijn over hun lichaam en hun seksualiteitsbeleving. In het tweede seizoen bouwt Nunn verder op de vrouwelijke seksuele vrijheid en vooral op het thema van ‘sisterhood’. Jonge meisjes zijn vatbaar voor ‘slutshaming’ en grensoverschrijdend gedrag. Ze leren daarom best zo snel mogelijk dat ze niet elkaars vijand, maar bondgenoot zijn.

Voor het allemaal te politiek geladen wordt, keren we terug naar wat de reeks succesvol maakt: het is een inclusieve fictiereeks, geen reeks voorlichtingsfilmpjes. De inclusiviteit voelt zo naturel dat jongeren er waarschijnlijk niet eens bij nadenken als ze naar de reeks kijken. De uitgestrekte landschappen en Britse natuur dragen bij aan de quasi idyllische wereld waarin Sex Education zich afspeelt, een wereld die misschien te idyllisch is. Kritiek die een ietwat conservatieve ouder zou kunnen formuleren, is dat het allemaal een beetje te extravagant is en er heus niet zo veel diversiteit op één school rondloopt. Die kritiek is natuurlijk simpel te weerleggen, omdat ze voortkomt uit een jarenlang gebrek aan representatie van diversiteit. Het feit dat de serie sommige ouders misschien tegen de borst stoot, maakt Sex Education misschien ook alleen maar populairder bij haar jonge doelpubliek?

Hoewel het verfrissend is om te zien dat queerpersonages bijvoorbeeld ook problemen hebben die niet queergerelateerd zijn, moeten we toegeven dat de echte wereld misschien nog ver afstaat van de leefwereld van Otis, Maeve en de rest van de personages. Zonder de realiteitszin te verliezen, streeft de reeks misschien wel naar die ‘droomwereld’. We kijken alvast uit naar het derde seizoen, want het is best aangenaam vertoeven in die wereld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 18 =