I Am Not Okay With This

Na twee seizoenen van The End of the F***ing World waagt regisseur Jonathan Entwistle zich aan een nieuw verhaal, eentje over een meisje met speciale krachten.

Sydney (Sophia Lillis) vindt zichzelf echter allesbehalve speciaal en net als elk Amerikaans tienermeisje in een serie is haar grootste angst natuurlijk om gewoontjes te zijn. De meisjes die dat vrezen zijn dat meestal ook niet. Het doodnormale tienermeisje dat een hipster blijkt te zijn, is ondertussen een archetype geworden. Sydney is met haar korte kopje en flanellen jas een schoolvoorbeeld van die categorie. Ze houdt niet van het door elk tienermeisje gevreesde schoolbal en haar jongensachtige uiterlijk moet een make-over krijgen voor een feestje. Haar moeder stelt zich er geen vragen bij dat ze meteen als ze thuiskomt een pot ijs begint uit te lepelen. Depressieve tienermeisjes eten immers Ben & Jerry’s voor het eten als ze dat willen, wel dairy free natuurlijk. I Am Not Okay With This is net als de protagonist zo’n tienermeisje: te speciaal om gewoontjes te zijn, maar niet uniek.

Net als haar hoofdpersonage is de plot van de serie zeer voorspelbaar. (Spoiler alert! Al is het volgende alleen maar een bevestiging van wat je zelf al verwachtte toen je de eerste vijf minuten van de eerste aflevering zag.) De milkshake met twee rietjes voorspelt de iets te hechte band tussen Sydney en haar beste vriendin Dina (Sofia Bryant) al. Wanneer Sydney uit afgunst Dina’s nieuwe vriendje – al dan niet per ongeluk – een bloedneus bezorgt, weet je meteen dat ze verliefd is op haar beste vriendin. Het is dan ook geen verrassing als in de derde aflevering de eerste poging tot kussen volgt.

De donkere humor die van de The End of the F***ing World een succes maakte, lijkt in I Am Not Okay With This niet helemaal te werken. Sydney ziet er iets te jong uit om weg te komen met de grappen die ze maakt. Of grapte u vroeger ook tegen uw moeder dat u uw lichaam zou verkopen in ruil voor een lift van de supermarkt naar huis, als ze u vroeg om boodschappen te doen? Begrijp ons niet verkeerd, we houden van zwarte humor, maar in I Am Not Okay With This is het evenwicht zoek. De tiener maakt de ene na de andere grap over de zelfmoord van haar vader en na drie afleveringen heeft ze nog geen enkel serieus gesprek gevoerd met iemand. Op deze manier wordt de serie wel heel erg vrijblijvend. Alles weglachen en high een antwoord formuleren op de vraag of je liever een arend of een kwal zou willen zijn, lijkt dan de oplossing? Misschien behoren we niet tot de doelgroep, zijn we anders dan cannabis rokende pubers niet cool en is het normaal dat het vrijblijvende waar zestienjarigen misschien wel van houden ons tegen de borst stoot. Maar is een beetje diepgang echt te veel gevraagd? Het is zo vermoeiend om voortdurend naar iemands façade te kijken.

De recensie afsluiten met een ludieke woordspeling als ‘We Are Not Okay With This’, zou flauw en misschien net iets te hard zijn. Er valt zeker iets te zeggen voor de muziek en esthetiek van de serie. We zijn absoluut fan van Aidan Wojtak-Hissong, die Sydney’s kleine broer speelt. Zijn huisdier, een egel die Banana heet, vinden we ook leuk. Zoals het archetype van het normale tienermeisje – en in tegenstelling tot Sydney’s superkrachten – is I Am Not Okay With This gewoon niet buitengewoon.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 1 =