Na de soulplaat, de tweede coverplaat en de ‘experimentele’ plaat is Cat Power terug bij het begin van haar omzwervingen. Wanderer knoopt opnieuw aan bij het spaarzame, uitgeklede geluid van haar vroege platen.
“Doe het opnieuw. Herbegin”. Dat was de reactie die Chan Marshall kreeg toen ze met deze plaat naar Matador, al twintig jaar haar platenfirma trok. Natuurlijk: Sun, haar vorige album had de Amerikaanse top tien gekraakt, dus nu zou het moeten gebeuren. Eén of andere hoge pief in kostuum schoof haar Adeles 25 toe: “zo moet een plaat klinken”. Mooi niet dus. Marshall trok de deur achter zich dicht, zocht een nieuw label, en bracht Wanderer uit zoals het bedacht en bedoeld was. Wel voegde ze er “Woman” nog snel aan toe, een duet met Lana Del Rey. “Hier heb je je hit”, moet ze gedacht hebben. Werd het nu ook weer niet, want het past perfect op deze tiende van Cat Power; géén hitplaat.
Het is geen toeval dat die Wanderer heet, overigens. Marshall bedoelt het als ode aan “folkmuzikanten en blueszangers, mensen die van stad naar stad trekken met hun gitaar en verhaal”, maar net zo goed is het een herontdekken van wat haar in de eerste plaats altijd gedreven heeft. Ondanks alle experimenten met loops en uitgebreide Memphisbands, blijft Cat Power in de eerste plaats een echte blues-woman die haar gitaar gebruikt om haar compleet unieke verhalen te vertellen.
Geen wonder dus dat het vooral aan You Are Free is dat Wanderer doet denken. Dit is na jaren van verbreding, de versmalling. Cat Power, haar gitaar of piano en haar stem; meer is het niet. Dan kom je al snel uit bij die klassieker uit 2003, zeker in hoogtepunt “Black”, met die typisch gedecideerde dodenmars-snaaraanslagen. De tekst sleurt je mee de dieperik in op een manier waarop enkel Marshall dat kan: beetje achteloos, maar onontkoombaar. “Fist I was amused, close to death I ever been”, haalt ze haar schouders op als ze vertelt over een net-voorkomen overdosis – of zelfmoord. En zo gaat het nog een tijdje door tot die monotone “Angel Of Death”-mantra aan het einde.
Wat we vooraf krijgen? “You Get”, een waarschuwend aftelrijm waarin tijd een betaalmiddel is geworden en niet duidelijk is wie wat verdient. “Stay” is dan weer een cover van Rihanna, maar dan op zo’n manier dat het origineel huilend in een hoekje is gekropen; het kon beter. Cat Power neemt de tekst van de banale ballad, draait ze binnenstebuiten en voor de zekerheid nog eens ondersteboven, en laat dat ene zinnetje dat Ri-Ri nietsvermoedend zong eindeloos resoneren: “Funny you’re the broken one, but I’m the one that needs saving”. Marshall laat het herhaaldelijk weerklinken en bezinken, en wat u daar dan van vindt, is uw zaak, net als van die plotse autotune in “Horizon” – gaan we plots modern doen, of zo?
Natuurlijk niet. Ook “Woman” is Cat Power zoals we haar al twee decennia kennen. Stapvoetse drums begeleiden de gitaar, haar hese stem domineert, maar er is ook: Lana del Rey, omdat sisters nu eenmaal sisters zijn, en er maar beter samen gestreden wordt als het om de perikelen van het vrouw-zijn gaat. “Woman” is een strijdbare onafhankelijkheidskreet. “I’m a woman of my word / Or haven’t you heard / My word’s the only thing I’ve ever needed”. Het is ook een knappe song, die perfect zou passen in een geüpdate versie van de Best Of van Marshalls werk zoals we die ooit opstelden.
En al is Wanderer niet perfect — Na “Robbin Hood”, dat iets te veel op hetzelfde tempo voortsjokt als “Black” net voordien, gaat de boel wat aan het slabakken, “Nothing Really Matters” is Cat Power-by-numbers, en het is aan het afsluitende “Me voy” om de boel recht te trekken met een Spaans gitaartje en een warmte die alles weer goed maak — Cat Power mag nog lang platen als deze maken. “Oh wanderer, I’ll be wandering”, gaat het nog in de coda “Wanderer/Exit”. Dat is hierbij afgesproken.
