Toen Luc De Vos dit ondermaanse schielijk verliet, betekende dat meteen ook de C4 voor het resterende Gorki, een stel muzikanten dat hem sowieso totterdood zou begeleiden, maar nu verweesd achterbleef: een gapend gat in het hart rijker, en de vraag “wat nu?”. Voor Erik Van Biesen, veteraan van menige punkoorlog, eeuwig langharig gespuis, was dat: “dan maar een solocarrière”. Krap twee jaar na zijn debuut is er nu de warmhartige opvolger Summer Of Red Roses.
Een man maakt een plaat, een man vindt een stem. Jarenlang was Erik Van Biesen de bassende kracht in de schaduw, de dood van Luc De Vos dwong hem tot de vlucht vooruit. The Birds Return was een aardig debuut, waarop de Gentenaar zichzelf meteen als frontman moest heruitvinden, en ook één waarop geprobeerd werd, stijlen geoefend, veelzijdigheid geëtaleerd. Die fase is vandaag afgerond: op Summer Of Red Roses, een “liefdesplaat in de brede zin van het woord”, werd resoluut voor één richting, één geluid gekozen.
Te weten: ronkende Neil Young-gitaren, een gemoedelijk rockend geluid dat als een haardvuur een kille winteravond warmte geeft. Het klankbeeld is vol, met toevoeging van toetsen, blazers en strijkers waar dat gepast is. De productie Van Biesen zelf ademt ouderwets vakmanschap uit, geeft de plaat een mooie eenheid.
En daar komt de “maar” op de proppen. Die eenheid van geluid maakt Summer Of Red Roses ook een erg eenvormige plaat. Zo eentje die je opzet, waarvan de eerste twee nummers aanspreken, en die vervolgens voorts naar de achtergrond kabbelt. Precies zoals je ook niet voortdurend naar twee knetterende houtblokken blijft staren. Wat we dus onmiddellijk onthouden hebben: die prachtig openende titeltrack en single “I Will Remember You”. Twee keer rock van topkwaliteit, met die heerlijk croonende stem van Van Biesen in de hoofdrol.
Lastiger werd het om daarna de bomen te zien door het woud gitaren. “Find Us A Star” is meer van hetzelfde, “A Million Times Love” ook, maar nog minder. “You Never Know” begint dan weer als een epische countryballade, maar verliest zich in een ietwat banaal refrein, inclusief een Eurosong-modulatie van de Aldi. De blazersexplosie die “Late At Night” inluidt, geeft het nummer nog een eigen smoel, in “A Horse Named Sally” vragen de subtiele backings van Eline Aussems voor één keer meer de aandacht.
Het is echter pas na tig luisterbeurten dat er onderscheid komt, en zinnen als “Everyday day, every hour, sleepless nights and lonesome days, where are you now? Is there a chance we’ll meet again in the afterlife: where are you now?” “Pathfinder” reliëf beginnen te geven. Want om verlies gaat het op The Summer Of Red Roses meer dan een beetje. Het mag dan niet meer om Vos draaien, een flinke vijftigjarige heeft al een keer of vijf te vaak afscheid moeten nemen, de zweem van weemoed neemt hij vanaf nu overal mee.
Uiteindelijk komt alles samen in “Acrostic For A Friend”. Blazers en gitaren mogen van de ketting en gaan op Neil Youngiaanse wijze tekeer. Het nummer duurt hooguit vier minuten 43, maar het voelt als een epische elf-minuten-jam van op Weld. Dat is een goed iets, meer nog: we zouden durven stellen dat Biezen hier nog even had mogen doorgaan. Dit soort epische rock hadden we nog niet in Vlaanderen, en de Grijze Nestor van het Bassend Bestaan heeft het in de vingers als geen ander.
Misschien klinkt het gek voor een flinke medior, overdreven hoopvol, maar op basis van Summer Of Red Roses willen we Biezen als “beloftevol” omschrijven. Er is leven na Gorki, en het ronkt een prettig eind weg.
