Loma :: Loma

De mooiste plaat van het jaar? Daarvoor komt Loma van Loma voorlopig in aanmerking. Het is een debuut bol van dromerige vertelsels waarvoor het woord betoverend is uitgevonden.

Dit album kan het eerste visitekaartje van een piepjonge nieuwkomer zijn, ware het niet dat de leden al langer niet meer groen achter de oren zijn. Loma is het debuut van ervaren muzikanten tussen wie er een wonderbaarlijke chemie bestaat: Jonathan Meiburg van artrockgroep Shearwater en Emily Cross en Dan Duszynski van Cross Record. “Alsof Sharon Van Etten en Swans een postrockband zouden starten”, zo omschreef die tweede band die eerder in het voorprogramma van Shearwater stond.

Soms doet het geluid (en tempo) van hun muziek denken aan Low, op een ander moment neigt Loma naar droompop. Eigenlijk is het vooral moeilijk het trio te classificeren. De enige rode draad die we op Loma konden vinden, is de geduldige opbouw. Na een nummer dat niet meer een geslaagde intro (“Who Is Speaking?”) is, duurt het tot de vijfenveertigste minuut vooraleer “Dark Oscillations” zijn schoonheid openbaart. En pas na ruim twee minuten is dit pareltje pas echt opengebloeid. Electronica, percussie en beats zorgen voor een subtiele kracht en worden vakkundig verweven met Cross’ engelenstem, die in staat is om je hele lichaam op te warmen.

Ook het door folk geïnspireerde “Joy” is een hartverwarmende ontmoeting tussen verschillende stijlen. Enerzijds is het een mystieke mix van kamerpop en folk, anderzijds is het refrein bijna even kitscherig als Enya. De grens is dun, maar dat maakt het nummer net fascinerend. En net als in “Dark Oscillations” draagt de zang van Cross het geheel. Dat geldt nog meer in het ingetogen “I Don’t Want Children” waarin het aandeel van de instrumenten tot een absoluut minimum werd herleid. Hoe minimalistisch dit nummer ook mag zijn, het grijpt meteen naar de keel.

Er ontstaat een bijna ongemakkelijk contrast met het uptempo “Relay Runner” dat voortdendert op een krauty groove. Toch past het in het muzikale verhaal van de plaat. Met “White Glass” en “Jormada” worden zelfs avantgardische oorden opgezocht. Het eerste is alweer een wondermooi geluidsexperiment, in het tweede is de muzikale boodschap veel minder duidelijk. Het is samen met het overwegend akoestische “Sundogs” het enige nummer dat op zich minder sterk is. In de mooi samenhangende plaat die Loma is, vallen ze gelukkig minder op, net als de subtiel gelaagde parel “Shadow Relief”.

Het heeft even geduurd, maar met “Black Willow” krijgt de luisteraar na een kwartier wegdromen een nieuw hoogtepunt voorgeschoteld. Het is weer zo’n nummer waarin de stem de bovenhand krijgt en samengesmolten wordt met bedwelmende indietronica; overweldigend en indrukwekkend in zijn zachtheid.

De nummers op Loma zijn prachtig harmonieus en ingenieus opgebouwd, en dat is een kunst op zich. Tijdens een paar uitzonderlijke creatieve dipjes wordt het maar slaapverwekkend. Loma maakt muziek die als geroepen komt in tijden van muzikale haastigheid (nogmaals: let op die opbouw van “Dark Oscillations”). Hoe meer je deze plaat beluistert, bij voorkeur met koptelefoon hoe beter hij wordt. En misschien kan er dan over een maand wel een acht op tien boven deze recensie.

Loma speelt op 25 mei in De Kreun in Kortrijk. Tickets bestellen kan via deze link.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − drie =