Zes jaar geleden is het ondertussen dat Bruce James en Bella Black besloten de sprong te wagen en naar Europa te komen om hun muzikale leven samen verder te zetten. Een sprong die hen al in vele landen gebracht heeft: Spanje, Frankrijk, Italië, België, Duitsland en Nederland. En terug. Ze wonen en werken vanuit hun koffer, muzikale en andere vriendschappen opbouwend. Want alhoewel het duo uit Texas komt, zit er een duidelijk Europees en Belgisch tintje aan hun tweede studioalbum: opgenomen in Heverlee, geruggesteund door een hele groep topmuzikanten waardoor This Time niet alleen Amerikaans, maar ook Europees klinkt.
Bij het verschijnen van hun eersteling in 2015 schreven we: “Wij zijn er alvast van overtuigd dat deze band tot grote dingen in staat is”. Bijna 2 jaar later blijkt dat James & Black met This Time enkele reuzenpassen in die richting gezet heeft. De songs zijn af, de teksten zijn van een eerlijkheid en openheid die soms pijn doet en soms doet lachen. Om dan nog maar te zwijgen van de muzikale kwaliteiten: het sobere geluid is vervangen door het uitbundig vieren van de muziek, het leven en hun muzikaliteit.
Daar horen natuurlijk blazers bij, en die zijn een serieuze meerwaarde: in het arrangement van “Nothing Left To Do” hoor je echo’s van grote soulbands, New Orleans is niet ver weg. We krijgen ook al een staaltje van Bruce James’ schrijftalent, van een zin als “I’m lonelier than a single sax on a quiet city street” worden wij, raar maar waar, vrolijk. En soulballade “For No Reason” is van een zeldzame optimistische kwaliteit en doet zeer zomers aan. Net zoals “Everyday (Walking in Sunshine)”, dat zowat het lijflied van deze recensent geworden is. Optimisme rules the world!
Live doen Bruce James en Bella Black het nog vaak met zijn tweetjes, soms aangevuld door bassist Nicolas Thys en drummer Jordi Geuens. Maar voor het album gingen ze full option: extra gitaristen, zoals Mischa den Haring en Fumihito Sugawara, saxofoon, trompet en trombone (een Belgisch onderonsje: Dree Peremans, Jeroen Capens en Loïc Dumoulin), en zelfs DJ Grazzhoppa maakt een gesmaakte acte de présence in “For No Reason” en “Everyday (Walking in Sunshine)”.
Driekwart van de teksten zijn van de hand van Bruce James en ondanks de soms zware thema’s (drugsverslaafde vrienden die naar de verdoemenis gaan, good old liefdesverdriet, onverdraagzaamheid), zorgt de muziek altijd voor tegengewicht, waardoor het niet te zwaar op de hand wordt. Uitzondering op de regel is “Golden Boy”, geschreven door Bella Black, waarin ze vertelt over de zinloze moord op haar broer. Ze schuwt daarbij de grote woorden niet: “A bullet in the back, is what the coroner said, Another black boy on the corner dead”. Een geval van “mistaken identity, trademark hypocrisy”. En een pijnlijk hoogtepunt op het album.
Tussen al dat eigen werk staat toch een cover: “Golden Slumbers/Carry That Weight”, een Beatles favoriet van Bruce James, en een lied dat voor het koppel James & Black een grote persoonlijke betekenis heeft. Voorzien van alweer een prachtarrangement voor de blazers.
Kortom: als u deze zomer/herfst maar één album koopt, laat het dan This Time zijn. U zal het zich niet beklagen.
