James & Black :: “Muziek is “dirt for the flowers”: de bloem is het verhaal, de muziek de vruchtbare grond”

Muzikanten die in dezelfde stad wonen en werken komen elkaar gegarandeerd tegen in een of andere duistere bar. Zeker als die stad Austin is, waar het stikt van de hoop- en talentvolle artiesten, smachtende naar hun grote doorbraak. Zo ook Bella Black, een jongedame met een goede stem en een brandende ambitie. Echter, voor haar democd-tje had ze een producer nodig, en die vond ze in de persoon van Bruce James. Het was een ontmoeting die beide levens een andere wending zou geven, niet alleen op professioneel, maar ook op persoonlijk vlak.

Bruce James: “Weet je, we kenden elkaar nog maar pas, en ze speelde ze al in mijn band (Bruce James Soultet). Dat was 4 jaar geleden, en nog weten we van geen ophouden.”

enola: “Nu zijn jullie nog maar met 3, wat is er met de groep gebeurd?”
Bruce James: “Zolang we lokaal optraden, was het geen probleem om met 7 op een podium te staan. Maar Bella en ik wilden vooruit met onze muziek, en we wilden naar Europa komen. Met 7 was dat niet te realiseren. Phil (nvdr: dj Phil Ross) was gek genoeg om samen met ons de overstap te wagen. Ik ken hem al 15 jaar, en hij is een chronisch reiziger, hij past dus perfect bij ons.”

enola: ”Waarom besliste je om naar Europa te komen?”

Bruce James: “Het was tijd voor verandering. Ik heb 20 jaar in Austin gewoond, en voor mij was dat lang genoeg. Ik wou een ander perspectief, en omdat we na onze tour in 2010 alleen maar positieve reacties gekregen hadden, besloten we het erop te wagen.”

enola: “Die verandering is er ondertussen, buiten Nederland en België treden jullie regelmatig op in Italië en Spanje.”
Bella Black: “Alle optredens volgen elkaar op als een kettingreactie: we kennen ondertussen heel wat mensen, die dan weer andere mensen kennen die ons kunnen helpen. Het verloopt allemaal heel organisch.”
Bruce James: “Voor ons is de muziekwereld één grote familie. We kwamen ook in contact met ons label in Spanje (www.brixtonrecords) via iemand in Berlijn, die iemand kende uit Milwaukee, die ons dan weer kende.”

enola: “Geloof je in toeval?”
Bruce James: “Nee, eigenlijk niet, alles heeft een reden.”

enola: “Welke reden zit er dan achter?”
Bruce James: “Het is niet aan mij om daarover te oordelen, ik heb daar het raden naar.”
Bella Black: “Wat het ook is, het is groter dan ons. Net als muziek, dat landen doorkruist en grenzen doet vervagen. Muziek is een universele taal en het opent heel wat deuren die wij niet alleen kunnen openen.”

enola: “Het kan niet allemaal rozegeur en maneschijn zijn?”
Bella Black: “Reizen met het openbaar vervoer is een risico: soms moet je een aansluiting halen, maar heeft jouw trein 15 minuten vertraging, waardoor je die aansluiting mist. Het is dan de kunst om je daar snel over te zetten, en onmiddellijk een oplossing te zoeken. Je moet altijd vooruit denken om op je bestemming te geraken. Of soms beland je in een hotel dat niet echt is was je dacht, dat moet je dan kunnen relativeren. Positief denken en ruimdenkend zijn, daar draait het meestal wel om. Maar tot nu toe is alles vlot verlopen, we hebben elkaar nog niet vermoord (lacht).”

enola: “Aan de andere kant kan het missen van een trein wel tot andere opportuniteiten leiden.”
Bruce James: “Dat is juist! Niets gebeurt zomaar of toevallig. Op de een of andere manier komt we altijd wel op onze pootjes terecht.”

enola: “Al dat rondreizen, word je dat niet moe?”
Bruce James: “In 2016 volgen we een nieuwe strategie. We gaan eerst naar Texas, we hebben onze familie al 3 jaar niet meer gezien. En daarna verblijven we enkele maanden in een appartementje in Brussel. Het zal een verademing zijn om voor lange tijd op een plaats te wonen. We gaan ook proberen een band op poten te zetten, samen met bassist Nicolas Thys, hij is echt mijn man.”

enola: “Nog andere toekomstplannen?”
Bruce James: “In november zijn we in Rome, waar we het eerste solo album van Bella opnemen. We hebben een tijdje geleden een producer ontmoet die met ons wou werken, maar elk apart. Dus komt er een Bruce James en een Bella Black album. Alhoewel ik wel denk dat ik op haar album te horen zal zijn, als ik mag tenminste (lacht).”

enola: “Je hebt de laatste maanden ook regelmatig het podium gedeeld met het Yves Peeters Combo (New Orleans Revisited). Hoe heb je hem ontmoet?”
Bruce James: “Dat was via Nicolas Thys. En toen we een tijdje geleden in Bologna waren, kreeg ik een SOS telefoontje van Yves, omdat de pianist net de band verlaten had. Ik vond het goed, zolang het maar geen pure jazz was, want daar ben ik geen kei in, en ik kan het niet over mijn hart krijgen om te faken. Begin 2016 brengen we een album uit, daar kijk ik echt naar uit, de eerste mixen klinken fantastisch.”

enola: “Jullie hebben net zelf jullie eerste studioplaat uitgebracht, How Long is Now. Waar komt die titel vandaan?”
Bruce James: “We zagen die slogan op een muur in Berlijn, en ik vond het wel een coole titel.”
Bella Black: “Iemand vertelde me onlangs dat het “nu” blijkbaar 12 seconden lang is. Dat weten we dus ook weer! Ik geloof ook sterk in het “nu”-moment, je moet er zoveel mogelijk van genieten.”

enola: “Is dat niet moeiijk?”
Bella Black: “Inderdaad, want ook al wil je van het moment zelf genieten, je moet ook wel aan de toekomst denken, zeker in onze branche, we moeten altijd vooruitdenken. Maar het is goed ook om op het heden te focussen.”

enola: “De opener “(These are) The Days” klinkt zeer actueel, met een tekst als “We’re not refugees, We are explorers”. Is dat zo bedoeld?”
Bruce James: “Niet echt, die tekst bestaat al enkele jaren. Ik kwam iemand tegen die Bella en mij bestempelde als vluchteling, hij vond dat we wegliepen van onze afkomst. En die tekst is daar een reactie op.”

enola: “Teksten zijn heel belangrijk voor jullie, dat is duidelijk.”
Bella Black: “Voor mij zijn de teksten belangrijker dan de muziek, de muziek komt later.”
Bruce James: “De muziek is dirt for the flowers. De bloem is het verhaal, en de muziek is de vruchtbare grond waardoor het lied kan groeien.”

enola: “Bella, de teksten van “Henry” en “Unshakeable” zitten vol met verwijzingen naar misbruik. Heb je die ervaringen uit je onmiddellijke omgeving gehaald?”

Bella Black: “Niet echt, maar je hoort of leest al eens dingen. Voor “Henry”, dat over leven met een alcoholicus gaat, moest ik mezelf inbeelden hoe ik zou reageren in een gelijkaardige situatie, hoe ik zou proberen om uit zo’n relatie te geraken.”

enola: “Jouw vrouwelijke hoofdpersonages zijn ook sterke vrouwen.”
Bella Black: “Zo probeer ik ook te zijn. Je moet je als vrouw kunnen handhaven in deze maatschappij. Ook in deze groep met mannen, niet alleen on the road, maar ook op het podium, want daar is het een heel andere wereld als daarbuiten.”

enola: “”Whicha way to go” gaat over slavernij. Van wie kwam het idee om de Malcolm X speech te gebruiken?”
Bella Black: “We hebben dat samen beslist. Die tekst kwam er als vanzelf uitgerold, het was pas toen ik alles terug las, dat ik verbaasd was over mijn eigen woorden, want er zat een duidelijk verhaal in. Je komt op een punt in leven waar je zo graag uit een slechte situatie wil, dat je je leven wil riskeren. Het is sterven of vluchten.
Bruce James: “Het gaat over het ondernemen van actie, niet blijven zitten. Iets doen, daar gaat de speech van Malcolm X ook over. Hij heeft het in het bijzonder over de sit-ins, en ik vind het een briljante speech. Mensen doen dat eigenlijk niet meer, zo’n sit-ins, en ik weet niet of de jongeren nog weten hoe dat concept in elkaar zit. Of noemen ze het nu “Occupy”?”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + zestien =