Daniel Brandt :: Eternal Something

Intelligent Dance Music, die gruwelijke naam bedacht een – even de fantasie loslaten – bebrilde sociologiestudent ooit voor elektronische muziek die meer op het hoofd dan op de benen mikte. Maar bij gebrek aan beter valt de term wel op het debuut van Daniel Brandt te plakken. Helaas.

Daniel Brandt zou u kunnen kennen als drummer van het Brandt Brauer Frick Ensemble. Die grossieren in het soort elektronica waar een mens heel zenuwachtig van wordt, maar tegelijk ook opgewonden. Het collectief mengt er ook elementen van repetitieve klassieke muziek door. Waar de muziek van het Ensemble echter naar buiten gericht is, wil Daniel Brandt met zijn debuut eerder de rustigere, contemplatieve toer op. Ondanks dat hij aanvankelijk zijn album enkel met cymbalen wilde maken, is Eternal Something toch veel minder wild dan de muziek die hij met zijn groep maakt. De plaat leunt nog steeds heel hard op percussie, maar Brandt zet deze vast in de repetitieve kaders zoals we die kennen van avant-garde en moderne klassieke muziek zoals die in de jaren ’60 en ’70 opgang maakte. Ondanks dat de plaat ver wegblijft van de muziek van bijvoorbeeld een Peter Broderick of Nils Frahm, de goudhaantjes van het label, komt Eternal Something zo toch uit op fijnproeverslabel Erased Tapes. Daar schept een mens natuurlijk al eens verwachtingen mee.

Van bij het begin speelt Brandt open kaart over zijn invloeden en over de muzikale richting van zijn solodebuut. In opener “Chaparral Mesa” laat hij op het pesterige af een repetitieve drone weerklinken, waar pas na lange tijd langzaam complexere ritmes rond beginnen slingeren. Deze overwoekeren uiteindelijk de basislijn volledig tot een onontwarbaar kluwen van drum- en percussiepatronen, om op het einde toch weer tot de bron terug te keren. Meteen is duidelijk dat Brandt een achtergrond als drummer heeft. Ook in “Kale Me” mept hij er stevig op los en herhaalt hij patroontjes tot op de grens van de irritatie. Brandt flirt hier met de rand van het muzikaal geruk. Dan liever de titelsong, waarin je tenminste echt spelplezier hoort doorheen de rond botsende beats en piano. “FSG” is dan weer beknopter en meer basic elektronica, met een grotere focus op beats. Toch voelt het nummer aan als een vullertje, zeker als daarna sterktehouder “The White Of The Eye” komt aanwaaien. Hierin zorgt een piano toch voor wat menselijkheid binnen de heel mechanische wereld van Brandt. De grilligheid van Radiohead is hier niet veraf en met een beetje goede wil kan je hier zelfs echo’s van Amnesiac en The King Of Limbs horen. En ja, dat is positief bedoeld. “Casa Fiesta” herinnert ons dan weer vooral aan de geforceerdheid van nummers als “Pulk/Pull Revolving Doors” of “Feral”, helaas ook te vinden op die platen.

Jammer genoeg blijft die menselijkheid veel te vaak afwezig op Eternal Something. De plaat is opgebouwd rond herhalingen en patronen, maar dan zonder de emotie van ambient of de spanning van elektronica die echt voluit gaat. Een spanning die je bij het Brandt Brauer Frick Ensemble bijvoorbeeld wél vindt. Daardoor hou je als luisteraar soms weinig over, waardoor je bijna onverschillig wordt ten opzichte van de muziek, eerder dan dat Eternal Something echt slécht wordt. Nochtans kan Brandt je wel bij je nekvel grijpen. “Turn Over” is bijvoorbeeld klaterende ambient en vormt een dankbaar rustpunt dat tegelijk uit drie nummers lijkt te bestaan. Vooral de sprankelende coda blaast wat gevoel in de plaat. Zie daarvoor ook afsluiter “On The Move”. Brandt speelt hier geen noot te veel en de blazers weten mooie, subtiele accenten te leggen. Langzaam bouwt hij een spanningsboog op zodat je als luisteraar hier wél meegesleept wordt.

Eternal Something is een album dat wel intrigeert en waar voortdurend dingen in te ontdekken vallen, tot de muziek bijna een puzzel wordt. Dat is tegelijk ook een beetje het probleem van deze plaat. Soms voelt het gewoon allemaal te veel aan alsof je achter de schermen van een ingewikkeld computerprogramma aan het kijken bent. De etjes en eentjes zijn af en toe te zichtbaar om je volledig te laten meeslepen door Eternal Something. Het voelt allemaal wel spannend aan, maar al snel ben je uitgekeken op sommige capriolen van Brandt en verlies je je aandacht. Vergelijk het met een ICT-specialist die je trots iets ingewikkeld in programmeertaal laat zien: je bent misschien wel onder de indruk, maar veel emotie wekt het niet op.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + 9 =