Ondanks samenwerkingen met onder andere Archie Bronson Outfit en Kurt Vile is Duke Garwood vooralsnog een nobele onbekende. In 2013 stond de Britse multi-instrumentalist even in de spotlights toen hij samen met Mark Lanegan het uitstekende album Black Pudding uitbracht, maar dat de man al sinds 2005 bezig is en vijf albums op zijn conto heeft staan, dat is minder bekend.
Zijn zesde album, Garden Of Ashes, gaat volgens de perstekst over middernacht in de tuin der lusten, die we tot as herleid hebben om de “greedy money people” tevreden te stellen. “Ik ben een kwade man, zo kwaad dat ik mezelf verbrand,” aldus Garwood. Maar: “ik maak mooie muziek, omdat we nu even geen kwade muziek nodig hebben.”
Mooie muziek is het zeker. Alles op Garden Of Ashes is smaakvol gearrangeerd, foutloos gespeeld en vakkundig opgenomen en geproduceerd. Zo begint opener “Coldblooded” met een charmant wandtapijtje van twee licht overstuurde bluesgitaren en een simpele, efficiënte drumbeat. Met diepe, soulvolle stem vertelt Garwood over verschroeiende zon, terwijl een achtergrondkoortje hem ooh-gewijs koelte toewuift. Copy-paste voor het tweede nummer, “Sonny Boogie”, en ook meteen voor de rest van het album, met uitzondering van “Sing To The Sky” en “Sleep”, waarop een enkele akoestische gitaar moet volstaan.
En daar wringt het schoentje. Garwood mag dan een topmuzikant zijn, niets op deze plaat beklijft. Het merendeel van de nummers bestaat uit simpele, eindeloos herhaalde akkoordenschema’s, zonder onderscheidbare refreinen, laat staan hooks. Bovendien zingt Garwood als Mark Lanegan, maar dan een half octaaf te hoog om daar echt indruk mee te maken. De vergelijking is niet willekeurig gekozen: elk nummer op Garden Of Ashes had op een Lanegan-plaat kunnen staan. Als rustiger nummer tussen batterijen mechanische drumcomputers en bataljons scheurende gitaren. Als rustmomentje tussen vlagen van intense rauwheid. Als filler tussen de killers. Als darling die, al dan niet terecht, het killen heeft overleefd.
De perstekst vermeldt dat Garwood op Garden Of Ashes muzikaal wordt bijgestaan door enkele vrienden, en zo klinkt het ook: als een groepje vrienden dat op zondagmiddag half uitgeslapen en met een lichte kater samen bluestoonladders zit te oefenen, met achter het raam een bescheiden winterzonnetje. Alles is mooi, alles is sympathiek, alles kabbelt voort op volstrekt negeerbare wijze. Niets op dit album is slecht, maar niets had echt op een album gehoeven.
Ondanks samenwerkingen met Archie Bronson Outfit en Kurt Vile is Duke Garwood vooralsnog een nobele onbekende, en dat zal hij waarschijnlijk nog wel even blijven.
