Eindejaarslijstje 2016 van Maarten Langhendries

Zeggen dat 2016 een goed jaar was voor de muziekliefhebber, is als zeggen dat er in het Groot Dictee wel een paar moeilijke woorden zitten. Veel grote namen die hun sterkste werk in tijden/ooit (schrappen naargelang uw mening, wij zijn ook maar mensen) maakten, maar daarnaast ook vooral groepen die vanuit de marges van de muziek het jaar prachtig kleurden. In ieder geval: zoveel moois dat wij er nog tot ver in 2017 mee verder zullen kunnen.

  1. Radiohead :: A Moon Shaped Pool      En toen was er de berusting. Ja, er is opener “Burn The Witch”, dat de revolutie aankondigt. En er valt hier en daar wel een jachtig ritme te vinden. Maar over het algemeen is dit toch de plaat waarop Radiohead vooral een troostende schouder werd, de acceptatie van “Videotape” uitgestrooid over elf nummers. Onmetelijk rijk aan subtiele details waarin het diep verdrinken is, is A Moon Shaped Pool een plaat waar je een leven verder mee kan. Radiohead bewijst opnieuw dat ze in al die jaren zorgvuldig hun eigen universum in elkaar gevlochten hebben en nu volledig op zichzelf staan.
  2. Eluvium :: False Readings On      Zelden zijn wij zo ondersteboven geweest van een instrumentaal album als van dit album van ambientheld Matthew Cooper. False Readings On groeit bij elke luisterbeurt, tot het een verslaving wordt die je overeind houdt in de donkerste momenten. Of nu het gaat over de delicate pianoklanken, spookachtige stemmen of grijze noise, telkens gaat het recht naar het hart. Eentje om met een traan in de ogen te koesteren.
  3. Amenra :: Alive      Nog eentje voor de donkere uren. Amenra snijdt altijd diep, maar op deze Alive doet hij het voor een keer op een fluisterende manier. Niet dat dat uitmaakt: het blijft krassen in de ziel. Alive is een plaat van de schoonheid en de troost.
  4. Oaktree :: Dust      Het Belgische debuut waar wij al eeuwen naar uitkeken. Adriaan de Roover flirtte in het verleden al met de grenzen van elektronica, maar op deze Dust steekt hij deze ruimschoots over. Halve beats en flarden ambient zweven door elkaar tot een intrigerend geheel waarin je kan blijven verdwalen.
  5. Ansatz Der Maschine :: Tattooed Body Blues      Ansatz Der Maschine ontdekte dan weer de song, en liet de ijzig kille drones even voor wat het was om een prachtige plaat vol subtiele pareltjes te maken.
  6. Ryley Walker :: Golden Sings That Have Been Sung      Ryley Walker bevestigt zijn talent op deze sterke opvolger van het nog maar vorig jaar verschenen Primrose Green, toen ook al aanwezig in ons eindejaarslijstje. Nog meer de kaart van de jazz en improvisatie trekkend, bouwt deze gitaarheld langzaam een heel eigen stijl en geluid op. Zo overstijgt hij zijn grote helden uit de seventies en zoekt resoluut het avontuur op. Wij zijn ontzettend benieuwd waar hem dat zal leiden.
  7. Bon Iver :: 22, A Million      Justin Vernon klimt op indrukwekkende wijze uit het dal waar hij zich na twee akoestische platen en een uit zijn voegen gebarsten schare fase in bevond. Niet met zijn gitaar, wél met elektronica en een vocoder, maar met een even subliem en pakkend plaat tot gevolg. Een plaat waarbij het misschien wat langer duurt voor hij onder de huid kruipt, maar die er daarna niet meer weggaat en niet moet onderdoen voor zijn eerder werk.
  8. Syndrome :: Forever And A Day      Een volgend hoofdstuk in het verhaal dat Mathieu Vandekerckhove aan het schrijven is. Qua sound ligt Forever And A Day volledig in het verlengde van zijn voorganger, maar beide platen blijven bij ons toch weer aankomen als een mokerslag, zeker live. De enige optie is je te laten overspoelen door de emoties die het subtiele en gelaagde gitaarspel oproept.
  9. Nick Cave & The Bad Seeds :: Skeleton Tree      Het verhaal is bekend en moet dus niet meer verteld worden. Het belangrijkste blijft dat het onmogelijk is onverschillig te blijven bij deze pikzwarte maar ook diep ontroerende plaat. Pijn zit in elke groef, en je voelt je bijna een indringer in het verdriet van Nick Cave. De Bad Seeds kennen daarbij hun plaats op de verre achtergrond, omdat de broosheid waarmee Cave zijn wereld herop probeert te bouwen geen druppel geluid te veel verdraagt.
  10. Swans :: The Glowing Man      Michael Gira dondert voor een laatste keer lijf en leden binnen. Vanaf nu ligt alles weer open. Maar met wat voor een klap voor de kop doet hij dat. The Glowing Man is opnieuw een duik naar de plek die Gira het beste kent: de donkerste krochten van de menselijke ziel. Geen plaatje om tijdens de afwas op te zetten, wél een uitputtende rit die je uitgewrongen achterlaat.

Kleurden het jaar nog meer:
11. Head Full Of Flames :: War Times
12. American Football :: American Football lp2
13. Amongster :: Trust Yourself To The Water
14. Explosions In The Sky :: The Wilderness
15. Leonard Cohen :: You Want It Darker
16. Newmoon :: Space
17. Peter Broderick :: Partners
18. The National e.a. :: Day Of The Dead
19. Kapitan Korsakov :: Physical Violence Is The Least Of My Priorities
20. Wilco :: Schmilco

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + drie =