Eindejaarslijstje 2014 van Maarten Langhendries

2014 bleek uiteindelijk toch vooral een jaar van “net niet”, met veel platen die bijna heel goed waren. Anderzijds bracht het jaar weer een paar mooie en terechte doorbraken, voor artiesten die al ploeterend toch uiteindelijk aan de modderpoel ontsnapten. En ook in 2014 toonden een aantal platen dat pijn ook tot grote schoonheid kan leiden.

  1. The Antlers :: Familiars      Toen bekend werd dat The Antlers met een nieuwe plaat op de proppen zouden komen, hadden wij ons op veel voorbereid, maar de emotionele kopstoot zonder weerga die Familiars is, neen die hadden we niet zien aankomen. Tussen de perfectie van “Palace” en de berusting van “Refuge” ontvouwt zich een plaat om je zachtjes in terug te trekken, om vervolgens nooit meer weer te keren.
  2. The War On Drugs :: Lost In The Dream      Gepest worden door full-time klein kind Mark Kozelek, bijna geëlektrocueerd worden op het podium: Adam Granduciel maakte het allemaal mee dit jaar. Gelukkig was er ook de triomf van het prachtig wazige Lost In The Dream, en mocht The War on Drugs eindelijk door de grote poort binnenkomen.
  3. Sharon Van Etten :: Are We There      En toen spatte het hart van Sharon Van Etten in scherven uit elkaar. Uit die brokken kwam het pijnlijk persoonlijke Are We There voort. “People say i’m a one-hit wonder”? Wij dachten van niet .
  4. Courtney Barnett :: The Double Ep: The Sea of Split Peas      Deze Australische jongedame katapulteerde zich met haar eerste twee ep’s, vol met laconieke en los uit de pols geschoten songs, meteen de klasse “jonge belofte” in. Begin volgend jaar zou die debuutplaat er moeten zijn: in de gaten houden dus!
  5. Thom Yorke :: Tomorrows Modern Boxes      Alle overhaaste, kwade en gefrustreerde recensies ten spijt: Thom Yorke heeft wel degelijk een mooie plaat uitgebracht dit jaar. Geen revolutie deze keer, wel opnieuw elektronica met een groot hart.
  6. Ben Frost :: A U R O R A      Vernieuwing in de elektronica kwam dit jaar immers uit een andere hoek. Dezelfde hoek waar die industriële pokkeherrie vandaan kwam. Zeer goede pokkeherrie, welteverstaan.
  7. Strand of Oaks :: HEAL      Zelden een plaat zo snedig en urgent uit de startblokken horen schieten. Na de puinhoop die zijn leven was een laatste keer aanschouwd te hebben, vatte Timothy Showalter de tocht uit het dal aan, om vervolgens, net als collega Adam Granduciel, eindelijk de broodnodige erkenning te krijgen.
  8. The Notwist :: Close To The Glass      Niet hun beste plaat neen (daar hebben we die rode al voor), maar The Notwist bouwt met elke plaat wel noestig verder aan hun eigen, unieke wereldje. Het is daar goed toeven, vertrouwt u ons maar.
  9. Grouper :: Ruins       Als wij het fragiele en van overdonderende delicate schoonheid doordrongenRuins niet zo schandalig laat ontdekt hadden, iets waar wij ontzettend veel spijt van hebben, was Grouper misschien nog veel hoger geëindigd. De kans zit er dus in dat wij in de komende weken of maanden anders over die negende plaats beginnen te denken. Als een veel te lage plaats, dat spreekt voor zich.
  10. A Winged Victory For The Sullen :: Atomos      In dezelfde categorie als Grouper bevindt zich ook AWVFTS. Met Atomos toonde het duo dat mooie muziek even breekbaar als glas kan zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 3 =