The Olympians :: The Olympians

Daptone heeft zijn supergroep. Het soullabel brengt het debuut van The Olympians uit, een zevenkoppig all-star team dat met zijn instrumentale teams mikt op sfeer en gezelligheid in de woon- en slaapkamer.

Laat het begrip supergroep vallen en koud zweet breekt uit. Superbands, dat zijn gezelschappen met bezettingen om van te duizelen, line-ups die bij elkaar gedroomd worden en waarvan verwacht wordt dat ze, wanneer ze realiteit worden, alles en iedereen het nakijken geven. Nou ja, zou je denken. Wanneer groten gaan samenwerken, is dat in realiteit niet zelden een miskleun. Zo valt het te betwijfelen of “FourFiveSeconds” een even lang leven beschoren zal zijn als de andere singles die zijn makers op de wereld loslieten. En toen Dave Grohl, Josh Homme en John Paul Jones samen een plaat inblikten, leek het wel of ze elkaars talenten neutraliseerden in plaats van te versterken.

Om maar te zeggen dat enthousiasme plaats geruimd heeft voor een zekere afwachtende houding wanneer een indrukwekkend samenwerkingsverband het licht ziet. Zo’n verband is The Olympians, een band waarin muzikanten uit de beste hedendaagse soulbands elkaar treffen, zoals vastgesteld kan worden uit het gemakkelijkheidshalve gecopy-pastet lijstje van de leden: “featuring the talents of Thomas Brenneck (Menehan Street Band, Budos Band), Dave Guy (Tonight Show Band, Dap-Kings), Leon Michels (The Arcs, Lee Fields), Nicholas Moyshon, Homer Steinweiss (The Dap-Kings), Michael Leonhart, Neal Sugerman (The Dap-Kings), Evan Pazner (Lee Fields)”. En dan is er nog Toby Pazner, die maniacal wizardry toegedicht wordt. Voor wie enkele van de albums van voornoemde bands in huis heeft en daar geregeld zijn goed humeur aan ontlokt, zou die omschrijving voldoende moeten zijn om het op een watertanden van jewelste te zetten.

Wel, dit is alvast geen lijstjesmateriaal, zoveel kan besloten worden met het jaareinde in zicht. Maar, u daar, met de muis reeds klaar om andere muziekjes aan te klikken: ontzeg The Olympians geen faire kans. Dit gezelschap verdient het. Want net zoals geen van de bandleden frontfiguur is bij zijn andere projecten, lijkt niemand behoefte te hebben die rol in deze band op te nemen. En dat is een wijs besluit: hier wordt muzikaal vakmanschap bedreven, staat een band te spelen.

Eentje die schijnbaar toevallig bij elkaar gekomen is en zomaar een potje musiceert om een namiddag zinvol door te komen, maar dat op zo’n wijze doet dat The Olympians een van de meest aangename platen is die recent het licht zagen. Jep, dit is niet wereldschokkend, maar met elke trompetstoot in “Apollo’s Mood” wordt een klein beetje meer tot heupwiegen over gegaan. Tijdens “Saturn” wordt het drankje, dat tijdens opener “Sirens Of Jupiter” magischerwijze opgedoken was, bijgevuld en kan er gedagdroomd worden over een ander leven, bijvoorbeeld als spion in de Koude Oorlog.

“Europa And The Bull” heeft een droefheid over zich die vertrouwd klinkt voor wie wel eens iemand moest achterlaten, simpelweg omdat vakanties nu eenmaal eindig zijn, terwijl afsluiter “Sagittarius By Moonlight” voor een mooi, ietwat weemoedig slotakkoord zorgt van wat uiteindelijk elf instrumentale stukjes schoonheid blijken te zijn. Neen, geen van de hier aanwezige songs zal zijn makers overleven, zo kan vrij zeker gesteld worden, maar dat neemt niet weg dat de aanwezige muzikanten zich volwaardige meesters van hun ambacht hebben getoond en een geheel hebben gecreëerd dat misschien niet op gelijke hoogte staat als het beste dat ze met hun hoofdprojecten bij elkaar gespeeld hebben, maar dat toch vrijwel probleemloos heel wat vakgenoten het nakijken geeft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + vier =