Itasca :: Open To Chance

De hoes, met daarop de paardenrenbaan van Santa Anita in het Californische Pasadena past als gegoten bij de muziek van Itasca. Dit is folkmuziek die schildert met pasteltinten en bucolische landschappen oproept, ver weg van de jachtigheid van het dagelijkse leven.

Was Itasca tot nu toe gewoon een soloproject van de oorspronkelijk uit New York afkomstige, maar al een tijd in Los Angeles residerende folkartieste Kayla Cohen, dan komt daar met Open To Chance verandering in. Voor dit album is Itasca immers uitgegroeid tot een vierkoppige band, met naast Cohen op zang, gitaar en piano, ook nog Dave McPeters (bas en pedal steel gitaar), Kacey Johansing (drums) en Whitney Johnson (viool). Al levert dat geen fundamenteel verschillend resultaat op. De muziek van Itasca blijft het soort pastorale folk dat het midden houdt tussen de Laurel Canyon-scene van begin jaren ’70 en de Britse folk van Nick Drake, Bert Jansch en Vashti Bunyan. Behoedzame, wat melancholisch aandoende folk die zowel schoonheid als troost brengt.

Opener “Buddy” zet meteen de toon voor het album. Een gitaar waarop zachtjes getokkeld wordt, een pedal steel gitaar die daartussen zwerft en op de achtergrond een rustig percussief ritme. Daarop volgen nog tien nummers die naadloos in dezelfde sfeer blijven; die een etherische droomwereld oproepen van een aards paradijs waar mens en natuur in harmonie leven. Enkel tijdens “G.B.” wordt even op draf overgeschakeld en komt Itasca wat dichter in de buurt van folkrock, al blijft de muziek hier nog altijd zeer beheerst. Op het prachtige “Carousel” laat Cohen de gitaar even voor wat ze is en neemt ze plaats achter de piano. Het resultaat is kamerfolk waarbij de in hogere regionen verkerende stem van Cohen herinneringen oproept aan het vroege werk van Joni Mitchell.

Met zo’n homogeen en evenwichtig album als Open To Chance is het altijd wat moeilijker om er enkele nummers uit te selecteren die boven het maaiveld uitsteken. Naast het al eerder genoemde “Carousel” — net omdat het wat anders is dan de rest — slagen vooral het herfstig aandoende “No Consequence” en de ingetogen mysteriositeit van “Angel” erin de aandacht te trekken.

Met Open To Chance levert Itasca een geslaagd album af, zij het echter een dat bij gebrek aan echte uitschieters een beetje onopgemerkt dreigt voorbij te gaan. Liefhebbers van het soort ambachtelijke folk dat in de jaren ‘70 haar hoogtepunt kende doen er zeker hun voordeel bij dit album een kans te geven, al valt het te vrezen dat het net iets te mat afsteekt tegen het betere werk uit die periode.

Op 10 november speelt Itasca in het voorprogramma van Riley Walker in de AB Club. Dit concert is echter uitverkocht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − acht =