Sinds Bon Iver in 2007 in een afgelegen hut zijn succesvolle album For Emma, Forever Ago schreef, is het geen uitzondering voor een songschrijver om zich in de natuur af te zonderen om er een album bij elkaar te pennen. Zo ook Kayla Cohen – de vrouw achter Itasca die zich enkele maanden terugtrok in de woestijn van New Mexico om er haar vierde album te schrijven.
Een schril contrast met de grootstadsjungle van Los Angeles waar Cohen haar verblijfplaats heeft. Maar de nood aan rust, ook op persoonlijk vlak, leidde haar naar een retraite in een oud adobe-huis in de dorre woestijn van New Mexico. Daar kon Cohen zich terugtrekken en zich – ver weg van allerhande afleidingen – focussen op het schrijven van de nummers voor haar nieuwe album. Albumtitel Spring is niet alleen een verwijzing naar de lente, maar ook naar de schaarse waterbronnen in New Mexico.
Niet dat er op muzikaal vlak een koerswijziging merkbaar is op Spring. Cohen grossiert nog altijd in akoestische, pastorale folksongs die los staan van elk tijdsbesef. Voor de opnames van het album deed ze een beroep op een aantal vaste leden uit de stal van haar platenlabel Paradise Of Bachelors, zoals Gun Outfit en James Elkington. Het resultaat is een plaat die hypnotiseert, bucolische beelden oproept en je terugbrengt naar vervlogen tijden van schijnbaar onschuld.
Bij een oppervlakkige luisterbeurt lijken de nummers misschien wat onopvallend in elkaar over te gaan. Opvallende melodieën ontbreken en alles straalt eenzelfde rustige, onbekommerde sfeer uit. Pas als je grondig naar de nummers begint te luisteren, begint het op te vallen dat elke song zijn eigenheid heeft. Kleine accentverschillen, zoals de pedal steel in “Only A Traveler” of de piano in “Bess’s Dance”, maken dat elk nummer zijn eigen identiteit heeft.
Op “Blue Spring” en “A’s Lament” wordt Cohen een stuk persoonlijker. Het zijn nummers over haar stukgelopen relatie, een van de drijfveren om zich maandenlang af te zonderen. Toch zijn de songs nergens bitter. Ze klinken altijd hoopvol en warm. Het ijle “Voice Of The Beloved” en het fluwelen, sfeervolle “Cornsilk” behoren tot de mooiste van Spring. Elk jaar verschijnen er weer ontelbare albums die zich ophouden in de wereld van de rustige, pastorale folk, maar het is met nummers als deze dat Cohen toont dat ze zich daarin weet te onderscheiden.
Spring is een langspeler waarvoor je tijd moet nemen. Wie dat doet, heeft er een aangename en rustgevende compagnon aan. Dit is geen plaat die levens zal veranderen, maar het zorgt wel voor een kleine veertig minuten pure schoonheid.
