In het oeuvre van Mark Kozelek is het ondertussen een traditie dat elke Sun Kil Moon langspeler gevolgd wordt door een coveralbum. Na Kozeleks kerstalbum van einde 2014 en twee Sun Kil Moon albums (waarvan één met Jesu begin dit jaar) is het tijd voor een nieuw coveralbum. Het is er een waar veel fans lang van gedroomd hebben: Kozelek zingt enkele van zijn all-time favorieten, begeleid op piano.
Een strict solo-album kan je Sings Favorites niet echt noemen. Eén van de absolute troeven van dit bijzonder intieme album zijn de bijna spookachtige stemmen van o.a. Mike Patton, Rachel Goswell en Will Oldham, die hier en daar uit de achtergrond oprijzen. Met name op “I’m not in love” van 10CC leidt dat tot een fantastisch resultaat dat volledig op eigen benen staat, zonder de originele backing vocals van het nummer te vergeten. Ook prachtig is, net als in het origineel van Waylon Jennings, de hoge achtergrondzang in het refrein, hier door Minnie Driver (van Low) verzorgd. De lage, ingehouden zangpartij van Kozelek beent het depressieve lied uit tot op het bot en is met zinsnedes als “I got my first guitar when I was 14 / Well I finally made 40 and I’m still wearing jeans” op Kozeleks lijf geschreven.
Wat, naast de achtergrondzang, Sings Favorites van het zoveelste Kozelek coveralbum onderscheidt, is het fantastische pianospel van Chris Connolly. Hij maakt overigens ook deel uit van de band Desertshore (met ex-Red House Painters gitarist Phil Carney), met wie Kozelek op en af ook enkele albums heeft opgenomen. Bijzonder sterk gespeeld is het oorspronkelijk van Bob Seger afkomstige “Main Street”, volgens Kozelek zelf een van de beste songs ooit geschreven, en een dat hij zich hier met een lichte rasp in de stem volledig eigen maakt.
Net zo mooi is “Another Day” van Roy Harper. Wat Kozelek al sinds zijn eerste Kiss-cover (“Shock me” toen nog met de Red House Painters) zo goed doet, is nummers kiezen die qua tekst altijd al van hem lijken geweest te zijn. Met name geldt dat voor het van spijt doordrongen “Another day”, dat Kozelek hier zo delicaat als hij maar kan, zingt: “I loved you a long time ago / Where the winds own forget-me-nots blow/But I just couldn’t let myself go/Not knowing what on earth there was to know”. Het lijkt een staaltje klassieke Kozelek melancholie dat we dringend nog eens op een nieuw Sun Kil Moon album willen terughoren.
Als er iets van “smet” op dit album te vinden is, dan is het wel het kerstlied “O Holy Night”. We zijn geen fan van kerstliederen. Daarnaast past het niet helemaal op dit album, dat toch vooral een uitgekiende selectie verfijnde songs uit de popmuziek en het Grote Amerikaanse Songboek bevat met uitstekende interpretaties van David Bowie’s “Win” of een adembenemend wanhopig gezongen “Moon River”. Ook moet gezegd: nu de eerste lentewarmte eindelijk via het open raam komt binnengewaaid, is een intieme, donkere pianoplaat als deze wel het laatste dat we willen horen. Wat wel zeker is: als het weer koud en donker wordt, dan kunnen we ons geen betere plaat indenken om ons warm te houden.
