Afhankelijk van wie u de vraag stelt is Teens Of Denial ofwel het eerste, het tweede, het veertiende, of het vijftiende album van Car Seat Headrest in zes jaar tijd. We zien u fronsen, dus sta ons toe u wat meer uitleg te verschaffen. Daar dienen wij tenslotte graag voor.
Car Seat Headrest is Will Toledo, een Amerikaans multi-instrumentalist die z’n bandnaam haalde hij bij zijn gewoonte om, kwestie van privacy, zijn zang op te nemen in de auto. Toledo wist tot een soort cultmuzikant uit te groeien door een grote schare fans te verzamelen op doe-het-zelfmuziekplatform Bandcamp. Sinds 2010 bracht hij daar twaalf albums uit, met vooral het gesmaakte Twin Fantasy uit 2011 als hoogvlieger. Eentje bleef uiteindelijk in de kluis liggen, dat maakt dertien. Matador bracht in 2015 al de kennismakingscompilatie Teens Of Style op de markt (veertien), en nu is er het officiële debuut met nieuw materiaal. Vijftien!
We kunnen dus niet zeggen dat Toledo geen muziek kan maken. Zijn online populariteit is ook verklaarbaar en deels zelfs terecht: ’s mans indie rock heeft bij vlagen van die levensbevestigende kwaliteiten, en het feit dat hij op zijn eentje een volle sound kan laten horen, maakt hem best sympathiek. Die sound heeft veel weg van acts als Okkervil River, maar Car Seat Headrest heeft genoeg eigen smoel om vergelijkingen te overleven. Ook aanwezig als invloed, ook in het geluid maar meer nog in de verteltrant, is Eels. Toledo wil net als Mr E de falende menselijkheid met messcherp en brutaal eerlijk sarcasme fileren: “good people get good advice, get a job, eat an apple, it’ll work itself out”, om een schetsend stuk tekst van Toledo aan te halen. Dat zoiets een aartsmoeilijke oefening is die serieus wat ervaring vereist, is duidelijk.
En zo leggen we een eerste pijnpunt bloot: de meeste nummers zijn gewoon te lang. In tegenstelling tot Mr E haalt Toledo nooit die trefzekerheid van woordgebruik van een verhaal te brengen dat diepe wonden kan slaan én helen binnen de drie minuten. Ook qua geluid loopt het op Teens Of Denial niet altijd van een leien dakje. Zo zit single “Vincent” met zijn nervositeit, onbehagen en rusteloosheid nooit echt helemaal als gegoten. “Destroyed By Hippie Powers” was interessanter geweest als het met die stormram van een intro was blijven beuken, maar helaas komt die alleen in de refreins terug. Zo blijft het bij een goeie songtitel. En “Drunk Drivers/Killer Whales” klinkt leuk (schreeuw maar ongegeneerd mee op het refrein: “It doesn’t have to be like this!”), maar de song gaat au fond niet onmiddellijk over iets concreet.
In de 70 minuten die Car Seat Headrest met Teens Of Denial van onze kostbare tijd vraagt (toch iets om bij stil te staan, de dag van vandaag), kunnen we alvast wel een mooie eenheid zien. Toledo heeft duidelijk zijn energie gefocust op de samenhang en de balans van zijn plaat. Dan is het wel vreemd dat die elementen soms binnen een song zoek zijn. Als Toledo naar het einde van “Just What I Needed/Not Just What I Needed” plots in (jawel) “Just What I Needed” van The Cars terechtkomt, past dat altijd nét niet. Ook het uitgestrekte “The Ballad Of The Costa Concordia” (“It was an expensive mistake”, zeg dat wel) heeft binnen zijn elf minuten zoveel interessante bewegingen dat het moeilijk bij de les blijven is.
Een hondstrouwe fanbase had Toledo al langer, en zo is dit Teens Of Denial een beetje als voor een open doel trappen. En dat kan best gevaarlijk zijn: durf maar eens te missen. Nu, Toledo trapt er geen kilometers naast, maar waarschijnlijk zal alleen de fanbase juichen. ’t Is beter dan niets.
