Berlaen is geen voltooid deelwoord, noch is het Antwerps voor de Duitse hoofdstad. Berlaen – voornaam: Wouter – is een troubadour op ezel die het Vlaamse landschap trotseert met een bagage aan Zultse teksten op muziek. Van mijn erf heet zijn nieuwe plaat en die wordt dezer dagen voorgesteld in de Vlaamse muziekclubs.
Let wel: Berlaen is geen Don Quichot. Hij slaagt er volledig in om de afstand tussen ‘muzikant’ en ‘publiek’ te overbruggen met –in wezen- volkse teksten en muziek zonder doolhoven. Na Vanuivoeurt en De Laatste Man, zijn twee vorige cd’s, trekt hij de lijn van catchy pop in Van mijn erf kaarsrecht door. Over vriendschap, verraad, verwantschap en vertrouwen. Over Luc De Vos, vrouwen, twijfels en over klein geluk. We krijgen veel nineties, een beetje eighties en een albumtitel die doet denken aan Belgian Asociality (die punkband). Berlaens derde klinkt opnieuw erg vertrouwd. Met een gezonde dosis energiek geweld in evenwicht met gevoelige introspectie.
In ’t Zults dus, want deze vogel zingt zoals hij gebekt is. Uitzonderlijk veel dialecten waaien er over onze Vlaamse velden, en die volgen soms erg strikt de grenzen van dorpen. Dat ’t helemaal niets met beschaving te maken heeft, weten wij gelukkig sinds de zeventiger jaren al –toen de B uit ABN verdween. Zulte ligt langs de Leie in Oost-Vlaanderen, aan de grens met West-Vlaanderen, en is zo’n 15 000 inwoners groot. Andere Bekende Zultenaars zijn Han Coucke, Roger Raveel en Walter Baele.
Berlaen schrijft over zichzelf en onttrekt heel wat schaduwen van zijn kleine hoekjes. Soms met spierballengerol –”Specioal” en “Van mijn erf” – maar meestal met accenten op intieme arrangementen. “Drei letters (W.E.G.) – veur Vos”, bijvoorbeeld, is zo’n rustpunt en stilmaker. “Ip nen dag vroeg of loat’ es’t ier gedoan/’t Es één groeut cliché/Mo wa zij j’ d’ermee/O’j’t in drei letters kunt soam’nvatt’n/WEG”. Hij koos voor buffetpiano met krakende stoel, en enkele blazers en een fluitpartij om het sentiment de kleur te geven die het verdient. Het nummer grossiert in eenvoud die we allemaal verstaan. Niet te veel tierlantijntjes en dat vinden ook wij bij Enola wel leuk. “Al wa da je doet/’t es ol oeit ne kieer gedoan, Berlaen”, da’s zowat de baseline van dit album. Luchtig hier en daar. Diepgang in z’n alledaagsheid en kleine verhalen over thema’s die we herkennen. “Muziek speel’n es nie werken”, dixit Berlaen. Zijn we niet jaloers? Met Laurens –Locco- Billiet (zie ook Senne Guns) op drums en gitarist Ward Snauwaert (Lemon, en ook de producer van dit album) bolt het plaatje lekker vooruit op hedendaagse popklanken.
Het warm water heeft Berlaen niet uitgevonden, maar met Van mijn erf drukt hij wel zijn stempel door in het rijtje Artiesten in een Vlaams dialect. Leutige verhaaltjes in een hedendaagse sound. En een volks karakter zonder pretentie. Trouwens ook een sterke aanrader om eens live aan het werk te zien.
En dat kan, eind januari op Fot’oeil in Diksmuide, Bavegem (in De Garage) en op de Guldenpoort in Machelen. Meer info via zijn website.
