AUTUMN FALLS: The K. + Girl Band :: 20 oktober 2015, Botanique (Rotonde)

Terwijl dat andere fenomeen in het alternatieve circuit (Sleaford Mods, inderdaad) ongetwijfeld van jetje gaf in de AB, was de Rotonde van de Botanique het kader voor de eerste avond van het najaarsfestival Autumn Falls. En het werd meteen een schot in de roos dankzij Girl Band, dat live nog straffer klonk dan op plaat.

Dossier K? Project K? In ons landje is er ook nog een andere K, meer bepaald The K.. En die klinkt niet zo gehoorvriendelijk. Dat The K. heeft er net een avontuurlijke tournee door de Balkan opzitten en komt zijn nieuwste plaat Burning Pattern Etiquette kort voorstellen aan het aanwezige publiek in de Botanique. Dat blijft vijf minuten voor klokslag acht uur beperkt tot een dertigtal, maar naarmate de industriële intro — “Pink Hiss” , het laatste nummer van de nieuwe plaat — door de Rotonde dendert, loopt de zaal al goed vol. Dan vallen de drum en bas in met een knal.

Al gauw duiken in de lawaairock referenties naar At The Drive In (zoals in “Essential Chippendale”), The Jesus Lizard en Mclusky of zelfs hardcore op. Soms The K. iets te onsamenhangend, maar hey: de band deelt de ene mokerslag na de andere uit. Zanger-gitarist Sebastien von Landau, bassist Geoffrey Mornard en drummer Sigfried Burroughs hebben dat al bewezen op hun debuutplaat. Bovendien worden wel heel wild van een nieuw (?) nummer waarin de woede-uitbarstingen van een stampende von Landau worden afgewisseld met meer melodische en repetitieve stukken, waarin de drummer een glansrol speelt. Deze band is nog niet aan zijn eindpunt, maar gaat voort in stijgende lijn. Niettemin: ideale opwarmer voor Girl Band.

Girl Band heeft met Holding Hands With Jamie een van de beste debuten van het jaar geschreven. Het is een atypische, maar tegelijk ongelooflijk intense live-band, dat sinds zijn oprichting in 2011 geduldig aan een unieke sound heeft gebouwd. Neen, Girl Band maakt niet zomaar rechtdoorzee post-punk of ongemakkelijk verschroeiende noise. Het viertal liet zich beïnvloeden door alles tussen techno en no wave — ze hebben er het repetitieve en onconventionele mee gemeenschappelijk. De muziek is met andere woorden doordrenkt van een afkeer voor hokjesdenken. Een zalige kameleon dus, dat Girl Band.

Neem “Umbongo”, de nihilistische opener van de set. De drums halen ons meteen neer als kogels uit machinegeweren, een paar minuten zorgt de manische zang van frontman Kiely er mee voor dat de eerste adrenalineshot van de avond gezet is. Bij “Pears For Lunch” lijkt het alsof we een xtc-tablet genomen en we even de controle kwijt zijn. Dat terwijl gitaren meer en meer als een straaljager klinken. “Als het zo doorgaat, gaan hier nog doden vallen”, probeert een toeschouwer ons duidelijk te maken.

Maar dan moet het verstikkend goede “Baloo” nog komen. Is het no wave? Is het noise? Is het post-punk? Wie zal het zeggen? Maar dat Kiely aan Nick Cave ten tijde van The Birthday Party doet denken, daar is geen twijfel aan. Wat een verschijning, die man. Na een in september opgelopen voetbreuk moet hij eigenlijk nog altijd op een kruk lopen, maar hij legt object bij het begin van de set gewoon netjes op de grond en loopt een uur rond als een losgeslagen gek. Dan hebben we nog niet gezegd over zijn absurde teksten, ingegeven door zijn ervaringen met een psychotische depressie. “Ate eight bananas and I thought about a jog”, klinkt het in “Pears For Lunch”. Of dacht u van “why d’ya act like a bitch for? in “Baloo”. Wel, zo’n geniale gek heeft de muziekscene nodig.

Hoewel hun muziek spastische trekjes vertoont, spelen bassist Daniel Fox, gitarist Alan Duggan en drummer Adam Faulkner onverstoorbaar voort, zelfs wanneer het publiek volledig uit de bol gaat tijdens “Paul” en hier en daar een hysterie dreigt uit te barsten. Maar we geven de enthousiaste bezoekers geen ongelijk, want: wat een wall of sound. En het wordt nog beter: wat had u gedacht van een cover van techno-dj Blawan? In zowel “Why They Hide Their Bodies Under My Garage” weet Girl Band de nihilistische trekjes van punk te koppelen aan de precisie en het repetitieve van elektronische muziek. We worden helemaal knock-out geslagen (of is het euforisch?) van de 30 seconden durende explosie getiteld “The Cha Cha Cha” en de krankzinnige afsluiter “Fucking Butter”.

Zijn er dan geen minpunten? Nope. En neen, zelfs het Iers-Engelse gebrabbel van Kiely tussen de nummers door is geen bron van ergernis, het komt net als de muziek absurd, onconventioneel en onvatbaar over. Zo’n band heeft de muziekscene nodig. Girl Band is het muzikale equivalent van het Syndroom van Gilles de La Tourette, maar tegelijk live een van de beste muzikale uitspattingen van het jaar. Probeer nu maar eens stil te zitten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × een =