Een tragikomedie in een middeleeuwse setting. Zidrou zoekt de binnenkant van zijn
personages weer op in het donkere De nar. Francis Porcel is opnieuw zijn getalenteerde
tekenpartner.
In De nar heeft Zidrou het nog maar eens over de liefde. Deze keer gaat het vooral
over de wreedheid van de liefde en tegelijk over het absurdisme waarvoor verliefden kunnen
zorgen. Fluim groeit op in de kerker van de graaf D’Astrat, waar hij werd geboren als zoon van
een soldatenhoer, die wegkwijnde in de krochten van het kasteel. De misvormde jongen leeft er
verder in het gezelschap van verschoppelingen en cipiers. Hij brengt echter de dochter van de
graaf aan het lachen, waardoor hij tussen de bedienden van de adellijke familie mag gaan leven.
Jammer genoeg voor Fluim heeft hij ook gevoelens voor de dochter: onze poëtische nar zal er
alleen maar de nadelen van ondervinden.
Na zijn eerdere middeleeuwse parabel, Drie Vruchten, keert rasverteller Zidrou terug
naar dit tijdperk voor een nieuwe vertelling, die sterk gestuurd wordt door symboliek en
archetypen. Opnieuw werkt hij samen met een van zijn Spaanse tekenaars waarmee hij eerder al
succes oogstte. Met Folies Bergère maakte hij samen met Francis Porcel een van de
meest gewaardeerde albums van 2014. In het enorme aanbod aan strips over Wereldoorlog I
slaagde Folies Bergère erin om uit de middelmaat te springen en hoog te eindigen in vele
eindejaarslijstjes. De nar is weer een geslaagde samenwerking.
De cover van dit album is van een verfrissende eenvoud. Er wordt verwezen naar de
illustratiestijl uit middeleeuwse verluchte handschriften. Porcel blinkt uit in zijn soberheid om de
aandacht van de lezer toch vast te nemen. Binnenin is dit niet anders: in een klassieke maar
ambachtelijke stijl tekent hij bladzijden vol verderf en vuil. Met veelvuldig gebruik van zwarte
vlakken creeërt hij een doordringend beeld van de kerkers. De mistroostigheid van het leven
wordt bijna fysiek voelbaar. Hier en daar lazen we al dat het tekenwerk als lelijk beschouwd wordt
en geen spek voor ieders bek zou zijn. Zelf vinden we Porcels werk bijzonder toegankelijk en
tegelijk voldoende ambachtelijk voor dit zwaarmoedige verhaal. Geen gladde kleurtjes en al te
licht aangezette lijnen hier. Na Folies Bergère heeft Porcel ons nu helemaal overtuigd van
zijn kwaliteiten.
Voor de zoveelste keer weet Zidrou ons te verbazen met een scenario dat opnieuw verrast,
maar tegelijk heel vertrouwd leest als een typische Zidrou. De scenarist heeft een oprechte
interesse in zijn personages, die hij veel ruimte geeft om zich tot volwaardige karakters te
ontplooien. Ook in De nar ligt de focus op Fluim. Het verhaal ontspint zich langs zijn
emoties, wat mooi ondersteund wordt door de vertelstem die het hele album aan elkaar hangt.
Voor ons is De nar alleszins een sterk album van een van de meest bepalende auteurs uit
de Europese strip.
