Richard Hawley :: Hollow Meadows

Hier in het dorp is er “’t Hofke”, waar vele harten zijn gesmolten en gebroken. In Sheffield is het door Hawley’s platen vergeven van zulke plaatsen: Coles Corner, Lady’s Bridge, Truelove’s Gutter. En nu ook Hollow Meadows, waar Hawley met z’n verzengende weemoed de liefde donkerrood als wijn kleurt.

Sinds Lowedges vernoemt Hawley zijn platen immers naar plekken in Sheffield. Daar moeten ooit avondlijke toeristische tochten met paard en kar van komen (een bus is te ordinair in Hawleys universum). Er wordt ondertussen wijn geschonken en de platen van Hawley spelen continu. De toeristen zwijgen veelal, laten hun smartphone in jas of handtas, vooral tijdens de nummers van Truelove’s Gutter en Hollow Meadows. Dat zul je altijd zien. Want ja, Hawley’s laatste komt af en toe héél dicht in de buurt van zijn onversneden meesterwerk tot nu toe.

Maar veelal is het een uitstekende best of van zijn voorgaande vier platen — al wordt er alleen op “Which Way” geknipoogd naar de forsere rock van voorganger Sky’s Edge. “Long Time Down” had dan weer zo op het lichtvoetigere Lady’s Bridge kunnen staan. Toch is Hollow Meadows meer dan zomaar een herhalingsoefening: op een of andere manier slaagt Hawley erin zijn songschrijverij verder uit te puren. En muzikaal klinkt dit achtste album beter dan ooit. Elke al dan niet akoestische gitaaraanslag klinkt haarscherp, de arrangementen zijn angstaanjagend precies. Het beeld van de grote romanticus met de weidse strijkers klopt al lang niet meer.

Een nostalgicus blijft hij wel: “Will these city streets remember us? We walked them long ago”, vraagt hij zijn vrouw in “Nothing Like A Friend”, waarin hij de innige band met haar bezingt. Openingsnummer “I Still Want You” is een liefdesverklaring die na een veel te korte nacht en te veel drank lijkt opgenomen, maar door iemand die weet wat thuiskomen is. Van zachte bohémien destijds naar gezinsman nu: Hawley haalt uit dat laatste zoveel meer diepgang. Zo gaat “What Love Means” over zijn dochter die het huis verlaat. Even slikken.

Hollow Meadows bulkt zo van de mijmeringen die veel dieper gaan dan de doorsnee “wat als”-gedachten. Hawley vertrekt van wat is en wat hij heeft, schrijft zijn vertwijfelingen en beloftes hoofdschuddend neer. Want het leven hangt aan elkaar van onzekerheden. Hij zoekt houvast op zijn platen, met de gitaar in de ene hand: “You’re the keeper of the flame, in a time where so much is at stake” klinkt het in het gebalde “Heart Of Oak”. Maar hij legt er zich bovenal gewoon bij neer: “There’s a sea of longing in my heart but I know I cannot ever sail it / And the story of the pursuit of the truth keeps on going but it’s so chaotic.” Hands down, Richard.

Het fantastische aan Hawley is dat hij hierin de pose vermijdt. Hij zwelgt niet zomaar in weemoed (samen met drank de doorsnee vluchtroute bij uitstek). Integendeel. Luister met de adem ingehouden naar het bloed bevriezende “Welcome The Sun”, dat zich qua brandende ogen en kippenvel kan meten met wellicht Hawley’s krachtigste nummer, “Soldier On”. Zelfs wie in de goot van de ware liefde ligt (“Oh love where are you hiding? Don’t cry”), maant hij aan: “Don’t go from the sun / Welcome the sun”. Wellicht niet toevallig dat de zon steevast terugkeert in Hawleys teksten: zijn mijmeringen en gepieker woelen in de nacht, maar ze dienen louter om het leven overdag, waar het ’m echt om draait, te plaatsen. Net zoals met zijn verslavingen vroeger, zorgt hij ervoor dat zijn gedachten niet met hem aan de haal gaan.

En zo is het weer een hele plaat lang. “The World Looks Down”, “Sometimes I Feel” en “Tuesday pm” zijn begiftigd met bloedmooie zanglijnen, waarin Hawley de crooner in zich duchtig laat uitlevenn. Ach, was Richard Hawley een stad, we zouden er wonen. Cafés hebben er de openingsuren van nachtwinkels, schoonheid moet er niet gezocht worden omdat het er ongedwongen voor het rapen ligt, de zon schijnt er niet omdat het moet of nu eenmaal zo is, maar enkel wanneer je ze vindt. Geluk heeft er meerdere lagen, waarvan authentieke weemoed misschien wel de dikste is. En er is wijn, waarvan de afdronk even lang nazindert als zijn platen. Op 19 november gaan we op citytrip in het Koninklijk Circus. Gaat u mee?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 − 1 =