Sly & The Family Stone :: Live at the Fillmore East October 4th & 5th, 1968

De jaren zestig. Terwijl de wereld in brand stond — Cubacrisis! Vietnam! Moorden op Kennedy, Martin Luther King! Ga zo maar door! — kreeg hij ook kleur. The Beatles verruilden hun zwarte pakjes voor verblindende outfits, Ken Kessey beschilderde een bus en trok op trip door de VS en Sly & The Family Stone loodsten de wereld al dansend richting jaren zeventig.

Met The Family Stone had Sly Stone rond 1967, in meerdere betekenissen van het woord, een kleurrijk gezelschap rond zich verzameld. De cast van vrienden en familieleden liet in oktober van dat jaar de wereld kennismaken met A Whole New Thing, dat het onderscheid tussen blank, zwart, funk, soul en rock-‘n-roll opblies. Voor er twaalf maanden zouden verstrijken, werden ook Dance to the Music en Life gelost. Nog voor die platen goed en wel verteerd waren, hield de band, op 4 en 5 oktober 1968, halt in de New Yorkse Fillmore East, waar elke avond twee concerten gespeeld werden, die opgenomen werden met het oog op een mogelijke liveplaat in 1969, een project dat in de loop van dat jaar afgevoerd werd.

Bofkonten die wij zijn, krijgen we nu, nadat op Record Store Day reeds een compilatie verscheen, een box in onze richting geschoven met daarop alle vier de concerten die het zevenkoppig gezelschap bijna een halve eeuw geleden ten beste gaf.

Bofkonten inderdaad, want de gigantische hoeveelheid muziek die hier voorgeschoteld wordt, behoort tot de beste die in zijn soort gemaakt is. Zonder verpinken worden op twee dagen vier concerten gespeeld die elk hun eigen karakter hebben en, op dat moment een vanzelfsprekendheid, een eigen setlist.

Hoewel het een halve werkdag — of net zo goed een halve of desnoods hele feestnacht — kost om door dit live-album te raken, is Live at the Fillmore East een feest dat zijn gelijke niet kent. Als een ongeleid projectiel lanceert Stone zichzelf vanaf “Are You Ready” naar vier verschillende climaxen, waarin “Turn Me Loose” niet zelden een centrale rol speelt en “Dance to the Music” zich, niet echt verrassend, als een sleuteltrack laat gelden.
“Chicken”, in zijn studioversie niet meer dan een flauwigheid, blijkt hier te staan als een huis en “St. James Infirmary” knalt als een sinistere lap funk uit de speakers, die zachtjes gaan knetteren door de mix van invloeden die The Family Stone in hun muziek laten doorsijpelen. Louis Armstrong, James Brown, Booker T. Jones: het zweeft allemaal door de broeierige tracks, die doen vermoeden dat de herfst van 1968 bijzonder heet moet geweest zijn.

Hoewel de kans bijzonder klein is dat het ooit nog gebeurt, doet het verschijnen van deze plaat hopen dat Sly ooit nog samen met zijn Family Stone de grootsheid van hun vroegere concerten zal hervinden. Als Leonard Cohen op gevorderde leeftijd muzikaal met verstomming weet te slaan, waarom zou het Stone niet lukken?
Of die hoop ooit bewaarheid wordt, valt voorlopig niet te voorspellen. Live at the Fillmore East heeft alvast als voordeel dat wat hier gebracht wordt, niet kapot te krijgen is, hoe vaak het ook gespeeld wordt. Laat een willekeurige track uit dit album door de buurt schallen en besef dat tijdloosheid geen hol begrip is. 47 jaar nadat een bont allegaartje met een swingende boodschap de brandende wereld tegemoet stapte, blijkt hier en nu hoeveel kracht nog steeds van dit materiaal uitgaat. Of, zoals Sister Rosie Stone het bijna aan het einde uitroept: dance to the fucking music!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + 7 =