Bob Dylan :: Lörrach Marktplatz, 16 juli 2015

Er op of er onder, zo vallen concerten van Bob Dylan samen te vatten, vandaag nog meer dan vroeger, toen de nog jonge man zich reeds als een niet bepaald gewillig artiest liet kennen. Naar Lörrach — waar Duitsland, Zwitserland en Frankrijk van lepeltje-lepeltje doen — trekken, is dan ook een gok, maar aangezien Dylan dit najaar weer maar eens naar die betonnen bunker in Brussel afzakt en hij hier op een gezellig marktplein aantreedt, is dit een uitje dat te verantwoorden is.

Dylan sluit op het Stimmen-festival zijn huidige Europese tournee af. Een maand lang heeft de ondertussen 74-jarige songschrijver op het Europees continent vertoefd. Tijdens die concerten werd, zoals dat de laatste jaren de gewoonte werd, vooral geplukt uit het meest recente hoofdstuk in het oeuvre van de man, de albums vanaf Time Out Of Mind, en dan vooral Tempest, de laatst verschenen plaat met eigen songs en het afgelopen winter uitgebrachte Shadows In The Night.

Uit die plaat, een verzameling songs die bekendheid verworven met dank aan Frank Sinatra, wordt vandaag echter slechts één nummer gelicht: bijna halverwege het concert weerklinkt “Full Moon And Empty Arms”, een ingetogen moment tussen het aanvallende “Pay In Blood” en “The Levee’s Gonna Break”, dat stilaan een moderne klassieker genoemd kan worden.

“A night like this could weave a memory” zingt Dylan in Sinatra’s klassieker en dat zou evengoed van toepassing kunnen zijn op deze snikhete avond in Lörrach. Sinds een vijftal jaar valt er immers iets op tijdens concerten van Dylan: de songs worden, een uitzondering daargelaten, opnieuw behoorlijk verstaanbaar gezongen en arrangementen lijken niet noodzakelijk meer het doel te hebben het publiek op het verkeerde been te zetten. Dylan en zijn band geven zich op dat vlak ditmaal helemaal: vanavond geen muziekquiz, maar songs die vanaf hun openingsnoten herkenbaar zijn. Het doet bijna vreemd aan. Bovendien zit Dylan er voor een keer niet mee in diep in zijn catalogus te graven, met “She Belongs To Me” als vroeg hoogtepunt in de set.

Dylan brengt de klassieker uit het een halve eeuw (!) geleden verschenen Bringing It All Back Home zowaar loepzuiver, toont zich een strijdvaardige frontman achter maar liefst vier uit verschillende tijdvakken daterende microfoons en krijgt het publiek voor het eerst op zijn hand door zijn talent op de mondharmonica tentoon te spreiden.

Ergerde de man zijn publiek in het verleden geregeld door de gitaar links te laten liggen en zich een heel concert te verschuilen achter een kinderachtig uitziende synthesizer aan de zijkant van het podium, dan zoekt hij nu wel de spotlights op. Als hij niet vooraan als frontman plaatsneemt, maakt Dylan, in zijn onderhand typische silly walk, kordate tochtjes tussen de muzikanten, alvorens achter een indrukwekkende vleugelpiano plaats te nemen.

En dat is waar de eigenlijke magie ontstaat: “Beyond Here Lies Nothin’” krijgt er een lounge-jasje aangemeten, “Don’t Think Twice (It’s Alright)” wordt aan de piano voorzien van een walsende outro, die dan weer als intro fungeert voor “Duquesne Whistle”. Met een speels gebracht “I’ll Be Your Baby Tonight” wordt het plein omgetoverd tot een grote zomerbar en “Visions Of Johanna”, dat in niets te vergelijken valt met de geblafte versie die tien jaar geleden de norm was, blijkt vanavond een ontroerende ballade die geen spoor van ouderdom in zich draagt.
Ook “Shelter From The Storm”, dat gebracht wordt alsof het afkomstig is van Shadows in the Night, laat rillingen door het publiek gaan. Bill Murrays versie mag dan geestiger zijn, Dylan laat, nogmaals met zijn harmonica, horen dat niemand het nummer zo in de vingers heeft als hijzelf.

Dat Bob Dylan bij momenten nog heel sterk uit de hoek kan komen, is bekend. Dat hij er ondertussen al enkele tournees in slaagt zichzelf telkens te overtreffen, mag stilaan verrassend genoemd worden. Dylan behoort immers tot de generatie waarvan niet verwacht werd dat ze dit nog op hun dertigste zouden doen. Ondertussen is de man de zeventig voorbij en lijkt het er sterk op dat hij pas nu het meesterschap gevonden heeft. De jeugdige vitaliteit uit de sixties en de romantiek van de Rolling Thunder-periode mogen dan wel verdwenen zijn, nu hij zichzelf heruitgevonden heeft als eigenzinnige crooner, blijkt Dylan een van de beste liveacts die momenteel aan het werk gezien kan worden. Afspraak op 1 november in de betonnen bunker.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − zes =