“With my steel guitar and my rocking chair / Among the seafood shacks and oyster boats / I’ll hide out on that forgotten coast” zingt James McMurtry ergens op Complicated Game. En zo klinkt de muziek ook: alternatieve country gebracht vanop een plek waar de moderne tijd geen vat op heeft.
In Europa heeft James McMurty (nog) niet dezelfde status als in de Verenigde Staten, waar hij al enige tijd een vaste waarde is in de rootsscène. De ondertussen 52-jarige, in de Texaanse muziekstad Austin residerende, McMurtry is met zijn nieuwste album Complicated Game terug na een afwezigheid van zeven jaar na voorganger Just Us Kids. Waar hij op dat album meer voor een rocksound opteerde, krijgen we op Complicated Game een grotendeels akoestisch album te horen. McMurtry wordt op dit album begeleid door goed volk als o.a. Benmont Trench (Tom Petty & The Heartbreakers), Dereck Trucks (Tedeschi Trucks Band) en banjospeler Danny Barnes.
Op zijn twee vorige albums ging hij expliciet de politieke tour op (“Cheney’s Toy”), maar nu zijn de donkere jaren van het Bush-tijdperk voorbij en dat resulteert in een album met een persoonlijkere inslag. Muzikaal past het album met z’n verzorgde – misschien soms zelfs ietwat te clean klinkende – Americana sound wonderwel bij deze meer persoonlijke liedjes. Maar evengoed bij de verhalende songs, waarin hij geen grote slogans of protestboodschappen brengt, maar eerder vertelt over de kleine en gewone man die probeert er het beste van te maken. Het resultaat is klassiek aandoende rootsmuziek met een spaarzame begeleiding: akoestische gitaar, hier en daar een banjo en wat piano. De muzikale uitzondering is te horen op de single “How I’m Gonna Find You”, de enige song waarop de elektrische gitaren zich wat mogen uitleven en met McMurtry die de tekst half pratend/half zingend brengt. Het is zowat de lichtvoetigste song van het album.
Een van de sterke punten van James McMurtry zijn de songs waarin hij een verhaal vertelt. Want bovenal is hij van nature uit een sterk verteller, hij is de zoon van de Pulitzer-prijs winnende schrijver Larry McMurtry (Lonesome Dove, of de adaptatie van Brokeback Mountain voor het witte doek). Dat talent komt vooral tot uiting in liedjes als “South Dakota”, het verhaal van een radeloze oorlogsveteraan, die van pure ellende maar overweegt om zich opnieuw aan te melden (“You won’t get nothing here but broke and older / If I was you I might re-up again’). De andere kant van het spectrum (zowel geografisch als sociaal) krijgen we in “Long Island Sound”, het verhaal van Jan Modaal die zijn thuis achterliet om samen met zijn gezin naar de Oostkust te trekken en simpelweg tevreden te zijn omdat hij voldoende verdient om zijn gezin een toekomst te geven. Het toont het talent van McMurtry dat hij over zoiets gewoon een knappe song weet te schrijven (“Been here six years and I reckon we’ll stay / The company’s not bad as the companies go / They’ve still got the health plan and they’re raising my pay”). Ook op een song als “Carlisle’s Haul” (over iemand die zijn toevlucht zoekt tot de illegale visvangst op zee om de eindjes aan elkaar te knopen).
Maar daar tegenover staan liedjes waarin McMurtry meer van zijn persoonlijke gevoelens bloot geeft, zoals in “Ain’t Got A Place”, met een glansrol voor de banjo, of het met een snuifje blazers opgefleurde “She Loves Me”. Het stembereik van James McMurtry is niet bepaald indrukwekkend te noemen — de kans dat iemand McMurtry ooit als een groot zanger zal bestempelen is quasi nihil — maar net dat geeft een extra kwetsbaar cachet aan deze gevoelige nummers.
Een zwakker moment valt er niet te bekennen op Complicated Game en dus kunnen we niet anders dan besluiten dat James McMurtry weer een uitstekend album aflevert. Een waarmee hij eens te meer toont dat hij stilaan ook in onze contreien toch wel als een grote naam van de rootsmuziek zou mogen beschouwd worden.
