Bill Fay :: Who Is The Sender?

Alsof de tijd heeft stilgestaan. Bill Fay neemt je op Who Is The Sender? mee op een tijdreis naar een Engeland van vervlogen tijden.

Rodriguez. Bob Carpenter. Linda Perhacs. Vashti Bunyan. Het lijstje met artiesten die begin jaren ‘70 na een paar onopgemerkte platen van het muziektoneel verdwenen om dan een paar decennia later, vaak onder impuls van een bekende muzikant die zich outte als fan, terug aan de oppervlakte te komen, wordt steeds indrukwekkender. In hetzelfde gezelschap bevindt zich ook Londenaar Bill Fay, die na twee platen (Bill Fay in 1970 en Time Of The Last Persecution in 1971) door zijn toenmalig label, Decca, aan de kant geschoven werd. Ook al bleef hij in de jaren die daarop volgden muziek maken, een platencontract zat er niet meer in. Bill Fay moest dan ook uit noodzaak allerhande andere jobs aannemen om te overleven.

Nadat fans als Jeff Tweedy en Jim O’Rourke de loftrompet over Bill Fay staken, kwam hij een paar jaar geleden plots weer aan de oppervlakte. De muziekindustrie was ondertussen drastisch veranderd, en het verhaal van de ‘verloren zoon’ die na al die jaren uit de vergeetput wordt gered, zorgde ervoor dat Fay plots wel weer verkoopbaar werd. Het resultaat was de sterke comebackplaat Life Is People uit 2012. Met Who Is The Sender? brengt Bill Fay nu het tweede studioalbum uit het tweede deel van zijn carrière uit, opgenomen in de Londense studio’s van Kinks-opperhoofd Ray Davies. Verwacht je zeker niet aan een drastische koerswijziging. Ook Who Is The Sender? klinkt als een typisch album van een singer-songwriter uit de vroege jaren ’70. Maar laat dat nu net een gouden periode voor singer-songwriters geweest zijn, dus ons hoort u niet klagen.

Ook hier wordt het pianospel van Bill Fay vooral begeleid door strijkers, die er zonder op de voorgrond te treden — dat domein blijft voorbehouden voor Fay en zijn piano — toch voor zorgen dat het album tijdloos aanvoelt. Dat Who Is The Sender? zowat de hele plaat lang binnen dezelfde klankkleur blijft is tegelijk de sterkte en de zwakte van de plaat. Het zorgt voor homogeniteit, maar zeker tegen het einde maak je je de bedenking dat een ietsiepietsie meer variatie het album zeker geen kwaad zou gedaan hebben, omdat bepaalde songs soms wat onderling inwisselbaar blijken.

Met “The Geese Are Flying Westward” opent het album meteen met een van de sterkste songs, en tegelijk ook een staalkaart voor de rest van het album: piano en een smaakvolle strijkersbegeleiding. “War Machine”, over de steeds weerkerende drang van machthebbers om toch maar ergens een oorlog te kunnen beginnen, is een oudere song die een paar jaar geleden al op een verzameling demo’s stond, maar hier een nieuwe versie meekrijgt. Op “How Little” komt er zowaar zelfs even een snerpende gitaar voorbij, een van de zeldzame momenten op het album dat het er, toch naar de normen van de bedaarde zestiger Bill Fay, heviger aan toe gaat. “Bring It On Lord” heeft met zijn koorgezangen wat weg van een hymne, terwijl “The Freedom To Read” net een breekbare song is.

Who Is The Sender? toont alweer de tijdloze klasse van Bill Fay. Voor wie muziek niet per se vernieuwend en wild moet zijn, maar wel kan genieten van verstilde schoonheid, is dit een album om met plezier te beluisteren en dankbaar te zijn dat Bill Fay alsnog een tweede kans gekregen heeft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + 13 =