Whirr :: Sway

Of Whirr onderschat wordt in vergelijking met Nothing, de andere shoegazeband van Nick Bassett, die wél een hype in wording is? Jazeker, maar we geven de critici geen ongelijk.

Eerst en vooral: Whirr (opgericht in San Francisco) is niet zomaar een zijprojectje dat altijd in de schaduw van Nothing (opgericht in Philadelphia) heeft gestaan. De band van de gitarist die ook op Roads To Judah van Deafheaven meespeelde, bestaat zelfs al iets langer. Alleen al dat hij er een bicoastal relationship — want zo wordt dat in de US of A genoemd — op nahoudt met zijn twee bands verdient respect.

Maar sinds Bassett bij Deafheaven zijn schop afkuiste, lijkt hij wel een gefrustreerde muzikant die kritische recensenten de huid vol scheldt. Zo kreeg Pitchfork zelfs een speciale haatpagina op Tumblr. Op het internet wordt de soap wel eens vergeleken met de film Falling Down waarin Michael Douglas een man speelt die zich na een reeks tegenslagen tegen de rest van de wereld keert. Best opmerkelijk hoe een buncha punk motherfuckers — want zo staat Whirr omschreven — met zo’n marketingstunt in de aandacht wil komen.

Maar genoeg gezeverd. Is het de muziek het wel allemaal waard? Toegegeven: Nothing heeft eerst en vooral muzikaal meer te bieden. Guilty Of Everything is niet alleen van de beste platen van het jaar, onlangs werd ook een dijk van een single (“July The Fourth”) op de wereld losgelaten.

De shoegaze van Whirr is bij momenten (onthoud: bij momenten) even hypnotiserend, maar is zwaarder, rauwer en — nu komt het — minder meeslepend. Zo hadden in “Press” en “Mumble” een klare stem zoals Neil Halstead of vrouwelijke bijdrage niet misstaan. Bassett schiet als zanger gewoonweg te kort, al is dit niet bepaald een genre waarbij de stem er moet uitspringen.

Nog een verschil met Nothing is dat de nummers van Whirr minder gauw hangen, in tegenstelling tot de bijzondere simpele titels van de acht nummers. Toch verdienen twee massieve uitbarstingen alle lof. Ten eerste is er het ultrazware “Dry”, daarna volgt meteen het indrukwekkend mooie “Clear”, waarmee Whirr bewijst dat het een ijverige Slowdive-leerling is.

De dikke lagen noise op Sway geven je weinig ademruimte. Dat zorgt ervoor dat ook “Heavy”, ondanks zijn poppy melodie, zwaar op de maag gaat liggen. En tegelijk heb je het gevoel dat je de muziek al elders geproefd hebt. In “Sway” wordt er eindelijk wat gas teruggenomen. Het lijkt wel een impressionistisch tafereel in vergelijking met de rest van de nummers, die allemaal veel weg hebben van zwart-witschilderijen.

“Lines” en “Feel” zijn tenslotte best smakelijke mengelingen van pop, punk en shoegaze, maar het mocht wat meer zijn. Slowdive, Dinosaur Jr. en Smashing Pumpkins zijn namen die opnieuw iets te veel opduiken. Misschien moet Bassett iets meer tijd steken in zijn nummers dan in keet schoppen op sociale media? Op 17 november brengt Sway een split uit met Nothing. Toch iets om naar uit te kijken dus, maar stort u voorlopig vooral op het fantastische debuut van de tweede band, dat eerder dit jaar uitkwam.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 6 =