She Keeps Bees :: Eight Houses

Voor hun nieuwe plaat laat het duo She Keeps Bees het geluid van hun vorige releases gedeeltelijk achterwege om een rustigere weg in te slaan. Al is het maar de vraag of dat echt het goede pad is.

Met Eight Houses is het uit Brooklyn, New York afkomstige duo She Keeps Bees ondertussen aan hun vierde album toe. Het duo bestaat uit songschrijfster en gitarist Jessica Larrabee (hebt u ‘em, waar die ietwat onnozele groepsnaam vandaan komt?) en haar partner Andy LaPlant op drums. Leuk detail: oorspronkelijk was Larrabee een drumster en speelde LaPlant gitaar, maar ergens onderweg hebben ze de rollen omgedraaid. Waar LaPlant bij de vorige platen nog zelf plaats nam op de producersstoel is deze taak nu weggelegd voor Nicolas Vernhes (bekend van o.a. Deerhunter). Een opvallende gastrol is er trouwens weggelegd voor stadsgenote Sharon Van Etten die op twee songs de backing vocals voor haar rekening neemt.

Vergelijkingen waar She Keeps Bees altijd mee om de oren geslagen wordt –niet onterecht – zijn bijvoorbeeld Cat Power, PJ Harvey of The White Stripes (al moet er in het laatste geval de vraag gesteld worden of er wel een gitaar-drum duo is dat niet automatisch met laatstgenoemde vergeleken wordt). In vergelijking met vroegere platen trekken Larrabee en LaPlant hier echter het spectrum wat meer open. In plaats van de op blues geënte rock zoals op de vorige albums worden hier meer folky elementen aangehaald.

Wat we hier krijgen is een compact album – na 10 nummers en 32 minuten zit het er alweer op – waar de voet grotendeels van het gaspedaal gehaald wordt. Is het nu in opener “Feather Lighter”, dat drijft op een gezapig drumritme of in de indie-folk van “Owl” of “Is What It Is” (niet toevallig de nummers waarop Sharon Van Etten de achtergrondvocalen brengt). Het sterke Greasy Grass, dat met z’n pulserend en dreigend ritme klinkt als PJ Harvey ten tijde van Is This Desire, is een aanklacht tegen de behandeling van de native americans (“Took their horses / Took their guns / Took the black hills”). In “Radiance” wordt er zelfs met triphopritmes geflirt en “Burning Bowl” is een van spaarzame piano voorziene ballad die vooral als sfeerschepping dient, maar ondanks zijn beperkte lengte van minder dan twee minuten toch iets te lang aanvoelt.

Maar Eight Houses is zeker geen folkalbum, verre van. En laat het nu net de hevige nummers zijn die voor de hoogtepunten zorgen. Waar de rustige nummers best aardige songs zijn, zijn het eigenlijk vooral deze nummers die aan de ribben blijven kleven. Neem bijvoorbeeld “Both sides”, een onheilspellende rocksong, waar een korrelige gitaar de song een post-apocalyptische sfeer meegeeft. Of de heerlijk ouderwetse bluesy rocker “Breezy”, die weliswaar rustig begint maar furieus eindigt. Op “Raven” krijgen we een rustig-hard dynamiek die erg jaren ‘90 aandoet, al hoeft dat niet per definitie als negatief opgevat te worden.

Met Eight Houses brengt She Keeps Bees een goeie plaat uit, die echter net iets te veel een eigen smoel mist. Vooral in de rustigere nummers verslapt de aandacht af en toe omdat je net iets te vaak het gevoel hebt dat je het al eerder en net iets beter gehoord hebt. Als Larrabee en LaPlant hun duivels ontbinden daarentegen, slagen ze er veel beter in om hun eigen geluid te vinden. Hoewel er best een sterke collectie songs op het album staat blijven we dus toch wat op onze honger zitten.

She Keeps Bees treedt op 5 december op in de Vooruit (Gent) en op 7 december in Trix (Antwerpen).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 4 =