Loscil en Fieldhead, twee gevierde artiesten in de wereld van elektronische ambient die samen een split-ep uitbrengen: daar kan moeilijk iets anders dan bloedmooie muziek uit voortkomen.
Achteraf gezien leek het voorbestemd dat deze artiesten vroeg of laat zouden samenwerken. De muziek van Loscil en Fieldhead, de schuilnamen van respectievelijk Scott Morgan en Paul Elam, bevindt zich dan ook min of meer in dezelfde regionen. Beide heren werken veel met loops en samples, waardoor hun muziek — naar ambient -normen — vrij ritmisch en melodieus is. Bovendien hebben beiden hun optrekje in het Canadese Vancouver, het thuisland van wel meer uitstekende elektronische knutselaars. Een gezamenlijke release is dus geen verbijsterend toeval.
Splits blijven wel een riskante bedoening: het vormt zelden een echte meerwaarde wanneer tracks van verschillende artiesten worden samengepropt op hetzelfde schijfje. Slechts zelden vloeien splits zo mooi samen als deze. Het kan ermee te maken hebben dat Morgan en Elam geluiden uitwisselden voor deze composities, maar de nummers op Fury And Hecla klitten samen alsof ze al sinds de peutertuin met elkaar optrekken. Loscil zet de toon met “Fury”, een prachtig openbloeiende soundscape. De typische zorgvuldig opbouwende loops van Loscil zijn onmiskenbaar aanwezig — zijn naam is niet toevallig een samentrekking van “looping” en “oscillator”. Fieldhead trekt zijn trage, elektronische machine daarna op gang op “Home”, een pareltje dat begint met een enkele kale noot, maar waarbij er steeds meer kleuren op het pallet verschijnen. Elk miniem geluidje gaat perfect op in het geheel, maar voegt toch telkens iets onmisbaars toe.
Ook Loscil is een meester in texturen en geluidslagen; zo bewijst het prachtige “Helluland”, een heerlijk meditatieve drone die de aarde eventjes een tikkeltje trager doet ronddraaien. “Northumberland” met een vervormde gitaar — of iets dergelijks — van Fieldhead bevindt zich in dezelfde hoge mistrijke sferen waar ook de muziek van de grootmeesters van Boards of Canada vertoeft. Het perfect getitelde “With Northerly Winds” van Loscil teert op een desolaat post-rocksfeertje. Fieldhead sluit de ep daarna jammerlijk te vroeg af met “Hecla”, een modern-klassieke compositie met ijzingwekkend klinkende strijkers.
Fury And Hecla lijkt wel een reden waarom het concept ‘split-EP’ is uitgevonden. Zes tracks en evenveel loepzuivere parels: meer van dat soort samenwerkingen alstublieft. Ligt het aan ons of lijkt de hemel spontaan een beetje op te klaren telkens wanneer deze muziek opstaat?
