Goatwhore :: Constricting Rage Of The Merciless

Soms kan het deugd doen om een plaat op te leggen van een band die geen tijd heeft voor overbodige franjes, mooie praatjes, danspasjes en andere overbodige tralala. Een band die na jaren zwoegen heeft besloten dat de beuk erin gooien het antwoord op alle problemen biedt en dat een deugende formule beter is dan een fout gelopen avontuur. De betrouwbare vaklui van dienst zijn die van Goatwhore.

De band rond de gezichten van wijlen Acid Bath en Soilent Green is eigenlijk al jarenlang een buitenbeentje binnen de scène van Louisiana. En toch ook weer niet. Met hun death- en black metalinvloeden, die deze keer weliswaar minder aanwezig lijken dan op voorganger Blood For The Master (2012), wisten ze zich altijd wel te onderscheiden van bands als Down, Crowbar en Eyehategod, maar met deze zesde plaat, waarvoor ze hun normale ritme van een nieuw album om de drie jaar terugschroefden naar twee jaar, geven ze de zompige moerassound wat meer vrijspel. En dat levert een brutale plaat op die de snedigheid van het oude werk combineert met een verpletterende kracht. Finesse valt er weinig te rapen, maar efficiëntie? Oh man.

Hier en daar proberen de vier wel wat kleine foliekes uit, zoals het paraderen met wat ielere gitaarspiralen in “Unraveling Paradise”, een foute, melodramatische intro in het voor de rest geweldige “Cold Earth Consumed In Dying Flesh”, en een fikse dosis melancholie in mineur in “Schadenfreude”, maar voor de rest is het ouderwets raggen. Tien songs in minder dan veertig minuten erdoor jagen. Er zit wel wat variatie in, wat gemene tempoversnellingen ook, en het rauwe keelkabaal van Ben Falgoust schakelt hier en daar een keer over in een diepe gorgelgrunt of een variant daarop, maar voor de rest is dit no nonsense werkmansmetal die nergens rond de pot draait. De titels en teksten spelen voortdurend met de grens van het cartooneske, maar worden met zo’n overgave gebracht dat je die bedenkingen zo naast je legt.

Opener “Poisonous Existence In Reawakening” is meteen een heldere intentieverklaring: een razende ritmesectie die voortraast met een haast mechanische verbetenheid, die manisch schurende keelzang van Falgoust, riffs die over elkaar tuimelen met schuimbekkende goesting. Agressief én massief, met gitaren die klinken als dodelijke lappen onheil met een lompe power, maar ook een aanstekelijkheid die rond 1:40 omslaat in een mid-tempo riff die in staat is om zelfde de meest geharde nekken te breken als verse Cracottes en geen seconde te lang aansleept.

Dat de band ondanks de moderne productie (moddervet en nergens te clean) en heavy aanpak toch met één been in hoogdagen van de speed en thrash metal staat, wordt ook herhaaldelijk duidelijk. “Baring Teeth For Revolt” en “Nocturnal Conjuration Of The Accursed” (nee, we kunnen dat niet foutloos uitspreken) doen denken aan foute kapsels en foute falsetto’s, opzichtige logo’s en jeansjekkers vol kleurrijke patches. Maar dan in bad-ass versie. “FBS” (“fucked by Satan”, of wat dacht u?) bevat dan weer meerdere knipogen richting Slayer: die eerste halve minuut is pure “Angel Of Death”, de gierende solo vintage Hanneman/King-chaos.

Kortom: een vlammende, beukende update van old school herrie, die keer op keer uitgevoerd wordt met een fabuleuze verbetenheid (“Externalize This Hidden Savagery” sluit een metalplaat ook af zoals dat hoort: met een ongenadige muilpeer), en als het dan toch eens de verkeerde kant dreigt uit te gaan, dan wordt dat snel rechtgezet. “Cold Earth Consumed In Dying Flesh” lijkt wel even uit te draaien op een tranerige smoeltrekker, een muzikale tegenhanger voor een fluo softijsje, maar neen hoor. Wat volgt is een trage, maar ziekelijk versmachtende riff die al net zo ploerterig maalt als die van Crowbar en co. En daar dan zo’n smerige grunt over. Pure killerattitude. En een paar minuten later? Juist. Gedaan met dat gesleep, vlammen maar.

Zo geeft Goatwhore alweer een knap lesje ‘efficiënt van leer trekken’. Anno 2014 moet je duidelijk geen vernieuwing of verrassende koerswijziging meer verwachten van dit viertal, maar wat je ervoor in de plaats krijg – een furieuze lap kabaal die de ‘M’ terug in Metal steekt – is ook een mooi cadeau. Het echte beuk- en sloopwerk bestaat nog. Gelukkig maar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − vijf =