Damien Jurado :: 3 juni 2014, AB

Wie in de aanloop naar zijn verschijning in de AB het interview van enola met Damien Jurado las, kon het geweten hebben. Ondanks een ambitieuze nieuwe plaat en veel grote woorden bleek dinsdagavond dat onze favoriete Canadees zijn pet van melancholische singer-songwriter helemaal nog niet van zich afgeworpen heeft. Maar daar had werkelijk niemand wat op tegen.

“Little two-minute shots”, noemde hij ze. Melancholische mijmeringen over vroeger, oude herinneringen die hem beïnvloed hebben als artiest. Zoals de toenmalige tv-opnames van Woodstock: Richie Havens speelde er ooit drie uur lang voor een miljoen mensen, gewapend met slechts een micro en een gitaar. Het liet een blijvende indruk na op de kleine Damien. Want jawel, in de AB kwam ook hij volledig in zijn eentje het podium op, gitaar in de hand.

Bezwerende, ritmische nummers als “Metallic Cloud”, “Silver Catherine”, “Return to Maraqopa” en “Silver Timothy” droegen in een akoestisch jasje onmiskenbaar een Jurado-signatuur. Hij bracht ze allemaal met evenveel overtuiging en in combinatie met harmonische stemecho’s van een of meerdere vrouwen. Zo waren zijn “sisters of the eternal son” toch subtiel aanwezig, hoewel fysiek nergens te bespeuren. “Silver Joy”, het meest ingetogen folknummer in de reeks, diende als perfecte overgang naar ouder werk, dat vooral geplukt werd uit Saint Bartlett en gouwe ouwe Where Shall You Take Me?.

Damien Jurado leek aanvankelijk een struise kerel en allesbehalve een vlotte babbelaar. Schijn bedroog, want gaandeweg kwam hij steeds losser en konden we kennis maken met zijn geweldig droog gevoel voor humor en ironie. “What do I have to do to make you cry here?”, klonk het. Wel, vooral de momenten waarop hij zijn falsetto bovenhaalde troffen raak. “Museum of Flight” en “Sheets” breidden op die manier een ontroerend slot aan de set. Die duurde net lang genoeg, een bisronde hoefde niet. Hop, meteen sprong Jurado van het podium, richting de merchandisestand, om een babbeltje te slaan met de fans.

Omdat de man België het voorbije jaar al meermaals op zijn weg vond en elk publiek ooit weleens uitgeput raakt, volstond een uitverkochte ABClub dinsdagavond. Maar dat bleek een zegen. “Een plek waar ik de connectie met het publiek verlies, voldoet niet. Ik wil dat de mensen mij horen en ook echt luisteren”, dixit Jurado. Dinsdagavond vlogen kreten als ‘amazing’ en ‘wonderful’ in het rond en hing de zaal van begin tot eind aan zijn lippen. Missie geslaagd, zeggen we dan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + twee =