Als we in mei een plaat oppikken die al sinds januari in de rekken ligt, dan wil dat zeggen: beluisteren! Het plezier dat aan Grassed Inn te beleven valt, staat haaks op de vergetelheid waarin het vaderlandse journaille dit Australische viertal heeft laten wegzinken.
The Velvet Underground & Nico: het allerbeste bewijs dat onzuivere, langs alle kanten rammelende en krakende rock een integraal, zo niet het belangrijkste, deel van de canon uitmaakt – John Cales elektrische viool in ‘Venus In Furs’, weet u wel? Dat heeft dit Australische viertal goed begrepen. Blank Realm bokst op Grassed Inn drie kwartier aan eigengereide melodie in elkaar, indierock langs omwegen waar een Chris martin nog nooit van gehoord heeft maar waar met wat geluk wel een aantal van Joe Gideons favoriete cafés te vinden zijn.
Een snelle blik in ons notitieboekje leert dat Blank Realm goed luistert naar wat er op het noordelijk halfrond leeft: Parquet Courts en vooral Foxygen liggen voortdurend op de uitkijk – zie de met synths overgoten psychrock-gitaarindie van ‘Back To The Flood’ of de uit rammelende slacker rock opgetrokken toptrack ‘Falling Down The Stairs’. De spaced-out stonerrock van ‘Bulldozer Love’: The War On Drugs. ‘Bell Tower’? Jack White op experimentele downers. Maar dit is belangrijk: nergens voelt deze plaat als een makkelijke kopie. Blank Realm heeft op ieder moment een straffe eigen smoel.
Uit die smoel komen de ruwe keelgeluiden van Daniel Spencer, wiens stem de allure van de jonge Jagger rijmt aan het timbre van Alec Ounsworth (Clap Your Hands Say Yeah) en Sam France (Foxygen, alweer). Daniel – zijn zus Sarah, die af en toe bijspringt, evenmin – is geen Bono. Lettergrepen maakt-ie doorgaans niet af, aan de juiste uitspraak heeft-ie lak – geen idee wat die vent staat te verkondigen in ‘Violet Delivery’ – en zingen doet hij soms op het schreeuwerige af. Van dat ongepolijste geluid heeft hij zijn handelsmerk gemaakt, en bij uitstek het handelsmerk van de hele band.
Dat levert een plaat op die overloopt van de hoogtepunten en tegelijk een hechte, coherente spanningsboog creëert. Zijn ‘Falling Down The Stairs’ en ‘Reach You On The Phone’ – herejezus wat een track! – de eerste om in je hoofd te blijven hangen, dan zijn ‘Violet Delivery’ (in golven overspoelende synthrock), ‘Babby Closes The Door’ en ‘Back To The Flood’degene om je helemaal naar binnen te laten zuigen.
The Stones, The War On Drugs, Parquet Courts, Foxygen en Clap Your Hands Say Yeah belichamen én toch ondubbelzinnig uniek klinken. Veel meer kan je van een band niet vragen.
Blank Realm speelt op 7 juli in de 4AD in Diskmuide. Info: http://www.4ad.be/page/events/detail.php?event=3243
