Wat zou Alan Dubin doen als hij geen muziek zou maken? Geen flauw idee, maar dat er liters bloed aan te pas zouden komen, staat buiten kijf en dan kan je alleen maar hopen dat slager het juiste antwoord is. Met Gnaw heeft hij als doel niets minder dan het maken van de meest angstaanjagende pokkeherrie die er bestaat. En dat lukt aardig.
This Face was een gitzwarte brok abstract lawaai die je de stuipen op het lijf jaagde. De grenzen van metal werden, dankzij de bijdragen van sound designers Jun Mizumachi en Brian Beatrice, opengetrokken richting geluidssculpturen en industriële noise. Tel daarbij de productie van James Plotkin en het resultaat is misantropisch geweld van het zuiverste soort dat enkel in Today Is The Day zijn gelijke kent.
Waar het debuut eerder een collage was van allerhande geluidstexturen, wordt er op Horrible Chamber wat songgerichter te werk gegaan, wat zorgt voor een iets toegankelijker eindresultaat. Het spreekt voor zich dat dat natuurlijk zeer relatief is, maar in “Of Embers” is wel degelijk ergens een gitaarriff te herkennen. “Water Rites” begint met tribale drumslagen over een laag digitaal vervormd lawaai en manisch geschreeuw dat eindigt in een griezelige mantra. Dubins stemgeluid doet hier denken aan een verknipte versie van Ian Svenonius ten tijde van The Nation Of Ulysses. Ook in het hoekige gebeuk van “Worm” schuilt ergens een vage structuur. In het geschreeuw zijn dan weer nauwelijks woorden te herkennen en dat is misschien maar goed ook, kwestie van niet helemaal te verdrinken in de poel van verderf die dit werkstuk is.
Drummer Jamie Sykes verdiende zijn sporen al bij het legendarische Burning Witch en stuurt Gnaw meermaals richting Doom Metal. Het logge tempo is een constante over de hele plaat, maar “Widowkeeper” begint wel met onheilspellend chaotisch geroffel dat feilloos interfereert met de krakende ruis op de achtergrond. Pas na een viertal minuten krijgt het nummer vaste vorm met een cadens die Lysol van The Melvins in herinnering roept. Ook het machtige “Vulture” is door de militaristische drums van Sykes een shot pure adrenaline dat als enige doel lijkt te hebben de doodsstrijd zo lang mogelijk te rekken.
Waar het debuut nog wel eens bleef steken in een vlakke dynamiek (ook natuurlijk weer relatief) wordt die hier ten volle uitgespeeld: Na het verschroeiende geweld van “Vulture” begint slotstuk “This Horrible Chamber” met een bezwerende intro. Dubins gefluister over een zachte gitaarlijn is de spreekwoordelijke stilte voor de storm. Die storm neemt niet de vorm aan van een tornado, maar eerder van een apocalyptische en allesvernietigende chaos. “This Is Where You End Up” besluit Dubin en dat zullen we geweten hebben. Horrible Chamber is niet het soort metal dat je opzet om eens lekker loos te gaan op de luchtgitaar. Deze muziek onderga je zoals je een film als The Exorcist ondergaat: als grote kunst die inwerkt op elke zenuw in je lijf.
