The Chills :: Somewhere Beautiful

Toen The Chills in 1996 zijn vierde album Sunburnt uitbracht, leek dat het einde van de band rond Martin Phillips te zijn. Maar kijk: plots was daar eerder dit jaar de gratis te downloaden single “Molten Gold” dat de nieuwe samenwerking met platenlabel Fire Records onder de aandacht moest brengen. Zat er dan eindelijk nieuw werk van deze Nieuw-Zeelandse band aan te komen?

Somewhere Beautiful, want zo heet het eerste full album dat Fire Records uitbrengt van The Chills, blijkt echter een opname te zijn van het privéconcert dat de heren speelden in hun nieuwe vijfkoppige bezetting op de oudejaarsavond van 2011. Wie de driedubbele vinylversie ervan in huis haalt, krijgt er meteen nog enkele unieke kunstwerken van kunstenaar Shane Cotton bijgeleverd waarin Martin Phillips’ songteksten werden gegraveerd.

De hoofdreden om dit album aan te schaffen, blijft uiteraard de muziek, en daar valt nog steeds geen slecht woord over te zeggen. The Chills waren in het verleden al verantwoordelijk voor enkele pareltjes van popliedjes. Wie vergeten was welke songs uit de pen van Phillips vloeiden, krijgt met dit live-carrièreoverzicht dus een aangename opfrisbeurt. Van de eerste single “Rolling Moon” tot hun grootste hit “Heavenly Pop Hit”: allemaal passeren ze de revue en vaak klinken de songs live een stuk steviger dan in hun studioversie. Zo wordt het oudje “I Love My Leather Jacket” gebracht in een met fuzz gedrenkte gitaarsound die het beste van The Jesus & Mary Chain in gedachten brengt. Ook “I Think I’d Thought I’d Nothing Else To Think About” laat de wat stevigere kant van The Chills horen. Heel ingetogen klinkt het dan weer op “Submarine Bells”, een vergeten pareltje uit het gelijknamige album. De liefhebber van de pure en typische Chills-popliedjes, kan zich dan weer laven aan songs als “Wet Blanket”, “Pink Frost” en “Male Monster From The Id”. Plots weet je weer waarom je The Chills zo’n fijne groep vond/vindt.

Toch blijkt deze liveplaat geen echte aanrader te zijn. Het grootste euvel is de opnamekwaliteit die af en toe serieus te wensen overlaat. Zo klinkt “The Male Monster From The Id” als een erbarmelijke bootlegopname waarin de PA-man pas na een dikke minuut beseft dat het geluid niet correct staat afgesteld. Het geeft deze plaat dan wel de allure van een intiem privéfeestje waar iedereen graag aanwezig was geweest, maar meer dan dat wordt het nooit. Dat dit kleinood dus vooral de echte fans zal weten te bekoren, spreekt voor zich. De anderen mogen uitkijken naar het nieuwe werk dat er gegarandeerd zal aankomen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − een =