Terry Lee Hale :: The Long Draw

Op zijn nieuwste cd slaat Terry Lee Hale niet echt nieuwe wegen in, maar de vertrouwde mix van folk, rock en country overtuigt toch maar weer.

Terry Lee Hale is één van die goedbewaarde geheimen binnen het muzikantenmilieu. De grote massa heeft hem nog niet ontdekt, en of dit met The Long Draw gaat gebeuren, is een groot vraagteken. Want welke nationale radiozender, buiten Radio 1 misschien, heeft plaats voor dit soort muziek?

De 60-jarige bard zag het levenslicht in Texas, maar een sedentair leven was niet voor hem weggelegd. Zo belandde hij in het midden van de jaren 80 in Seattle, waar hij al snel bevriend raakte met groepen als Soundgarden, Screaming Trees en The Walkabouts. Als booker/barman kon hij zich perfect integreren in de Seattle-scene.

In 1993 vroeg een Duits label hem of hij Oh What A World, tot dan alleen op cassette verkrijgbaar, als volwaardig album wou uitbrengen. De man hapte toe en verhuisde naar Europa. Hij slaagde erin om hier de carrière uit te bouwen die hij al lang wenste. Met de regelmaat van de klok brengt hij een album uit, en nu is er dus The Long Draw.

Er staan slechts 8 liedjes op het schijfje, maar het zijn stuk voor stuk tekstuele pareltjes. Terry Lee Hale is een rasechte verhalenverteller, bij hem zijn tekst en muziek even belangrijk. Met zijn lijzige en neuzelende stem, die sterk doet denken aan Bob Dylan, maakt hij zijn boodschap duidelijk. De rustige, vaderlijke toon waarop hij zingt, weerstaat glansrijk elke vergelijking met een jonge Leonard Cohen. Of de eerder genoemde Dylan. Zelfs Johnny Cash komt hier en daar om het hoekje piepen. Alleen al op die basis verdient Terry Lee Hale meer erkenning. Of hij ooit in het rijtje van de echt groten zal passen, moet de toekomst uitwijzen. Want ook na je 60ste verjaardag kan je perfect de wereld doen verstommen, daar zijn voorbeelden genoeg van.

De opener Long Draw gaat over hoe we onze kop in het zand steken, en liever luisteren naar de powers that be, dan zelf de handen uit de mouwen te steken. Verdere thema’s zijn liefde, dood, en verdriet. Black Forrest Phone Call gaat over verlies van dierbaren en The Sad Ballad of Muley Graves is een terugblik op een lang vervlogen liefde. Al bij al niet echt een vrolijke boel. Het is trouwens zeer frappant hoe Terry Lee Hale terugblikt op zijn vroegere leven in de VS. Alsof Parijs, waar hij al geruime tijd woont, geen relevante inspiratie bracht.

Gelukkig is de muziek op dit album het beste tegengif voor de teksten. Hier en daar zit gaat het echt wel vooruit. Naast een 6-snarige en een 12-snarige gitaar is er op enkele liedjes ook een dobro te horen. Voor de opnames van dit album deed Hale beroep op Nicolas Chelly en Frantxoa Erreçarret, 2 Frans-Baskische muzikanten waarmee hij vroeger al rondgetoerd heeft. Zij nemen de bas en de drums voor hun rekening, en geven de teksten de nodige schwung.

Het boekje bij de cd is ook het vermelden waard. Niet alleen vind je er alle teksten in terug (goed voor de woordfreaks onder ons), maar Terry Lee Hale vermeldt ook fijntjes in welke toonaard elk lied gespeeld wordt. Begin al maar te oefenen.

Eindoordeel: een mooi, dromerig album, dat perfect past bij dit jaargetijde. Samen met een goed boek en een warm haardvuur een excellente combinatie om de gure en koude maanden door te komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + 2 =