Het is nog volop zomer, maar met Circumambulation, de derde plaat van True Widow en zijn debuut op metallabel Relapse Records, lijkt het alsof de herfst al terug is.
De albumtitel verwijst naar ‘omcirkeling’, oftewel het ceremonieel rondgaan om iets, zoals de omgang rond de Kaäba in Mekka. Het gitaargedreven minimalisme van het Amerikaanse trio voelt aan als zo’n ritueel. De langzame, ingetogen en duistere klanken moeten voor zowel band als fans live een bijna religieuze ervaring zijn.
Frontman en zanger-gitarist Dan Philips tapte in een ver verleden uit een heel ander vaatje. Begin deze eeuw werd Slowride opgericht, waarmee hij infectieuze (punk)rock in de stijl van Foo Fighters, Pennywise en Jawbreaker maakte. Na drie albums gaf hij er de brui aan en rekruteerde zangeres-bassiste Nicole Estill en drummer Timothy Stakks om een nieuwe band op te richten en een totaal andere stijl te spelen waarin sfeer en gevoel primeren.
Philips omschrijft het zelf als ‘stonegaze’, een samentrekking van stoner en shoegaze; twee genres waarin de jonge bands als paddenstoelen uit de grond schieten. Toch houden wij niet zo van de term omdat die een zekere pretentie uitstraalt. Net als op zijn twee vorige platen blijft True Widow trouw aan repetitieve, fuzzy stoner rock die overkomt als een hypnotiserende, intense trip. De band kan dus tegelijk adepten van Low, My Bloody Valentine en Earth bekoren.
True Widow is ook muzikaal een trage band, want Circumambulation verschilt niet zo gek veel van zijn voorganger. “Creeper” en “S:H:S” zetten met sobere vocalen, repetitieve gitaardreunen en eentonige drums de toon voor de rest van de plaat. In “Trollstigen” komen hypnotiserende Earth-achtige drones en ingetogen slowcore iets meer naar boven drijven, terwijl “Lungr” het vooral moet hebben van verschroeiende shoegazegitaren. “Numb Hand”, waarin Philips een vocale hoofdrol speelt, is door zijn monotonie misschien wel het moeilijkste nummer, maar tegelijk het meest hypnotiserende.
Het contrast is groot met “Four Teeth”, het hoogtepunt van Circumambulation. De warme vocalen van Estill wurmen zich op de voorgrond tussen de spaarzame gitaren en efficiënte drums. Ze maakt het meeslepende geheel alleen maar intenser en biedt zoals in “Trollstigen” het ideale tegengewicht voor het zware gitaarwerk.
Onze tweede favoriet is “HW:R”. De pompende basdrums doen vanaf het begin het bloed al kolken, en dan moeten de echoënde, dromerige gitaren nog invallen. Die sleuren de luisteraar mee naar de ultieme catharsis. De zware bas- en gitaardreunen, metronomische precisie van Starks en samenzang tussen de gitarist en bassiste vormen opnieuw een haast perfectionistisch geheel.
Ofwel vind je True Widow slaapverwekkend, ofwel kruipt de band na een paar luisterbeurten al onder de huid. We zijn nu al dagenlang verknocht aan Circumambulation. Opgepast, dit is een groeiplaat. Maar eenmaal je mee bent, besef je dat je met een ijzersterk album te maken hebt.
