LES NUITS: !!! :: 6 mei 2013, Botanique

Goed, het was maandag, het weekend was gedaan, maar de zon had de hele dag geschenen, het was Les Nuits Botanique: u kon wel een feestje gebruiken. U kreeg het ook, want !!! bracht andermaal het soort zweetfestijn waarvoor God de danspunk heeft uitgevonden.

Zien dansen is doen dansen: van dat motto gaat Nic Offer al jaren uit. Het duurt dan ook geen half nummer of de frontman van !!! zwiept alweer alle kanten uit. Na al die jaren punkfunk gaat de man nog steeds gekleed in een spuuglelijk sportshortje, en zijn de moves nog even onnavolgbaar. Hij spurt van de ene hoek naar de andere, duikt op gezette tijden even het publiek in voor een wandeling tussen de toeschouwers,… en dat is maar normaal ook.

Wat het vijftal achter hem aflevert, is immers niet gemaakt om op stil te staan; het is een variant van de punkfunk die halverwege de jaren nul de kop opstak, aangevuld met een extra dosis funk, occasionele housebeats en veel vergoten liters zweet. !!!, willen we maar zeggen, maakt withete dansmuziek van het soort waarvoor het woord vet al eens in grote letters wordt neergepend.

Dat Daft Punk niet de enige is die voor 2013 een revival van de disco in gedachten had, blijkt uit “One Girl/One Boy”, een niet te stoppen stuiterbal muziek waarin Offer met zijn falset richting Michael Jackson glijdt. “Except Death” gaat even later op dat zelfde elan door: vol zelfvertrouwen strut Offer het podium over, en je bent net niet geneigd een John Travolta pose aan te nemen. Ironisch, natuurlijk, je wil die paar hipsters die in gindse hoek bevallig staan te wezen niet té hard verontrusten met spontane en onstijlvolle bewegingen.

De missie van !!! is met nieuwe plaat Thr!!!er — ja, dat is nog een Jacksonreferentie, inderdaad — dan ook klaar en duidelijk: iedereen moet en zal zich amuseren. Dat lukt live niet met de wat kalme albumopener “Even When The Water’s Cold”, maar wanneer de frontman de kreten van single “Slyd” inzet, en een vette housebas invalt, komt dat wel goed. “Jamie, My Intentions Are Bass” wordt vervolgens episch gerekt: minutenlang gaat Offer verloren in het publiek, de band houdt de groove dan maar aan. Meer is ook niet nodig. Wanneer de intro van “Yadnus” vervolgens nogal opzichtig naar Battles’ “Atlas” knipoogt, is het pandemonium compleet.

Eén bisnummer krijgt het dolgedraaide publiek, maar wat voor één: “Me and Giuliani Down by the School Yard (A True Story)” is het nummer waarmee het voor !!! ooit allemaal echt begon, en het blijft een bom. Het is James Brown die onder controle is gekomen van de Kraftwerkrobots: weinig soul, maar een monsterachtige mechanische groove die blijft door- en doordenderen over en onder alle gekte van Offer heen. Ze zullen van ver moeten komen om !!! de titel van “feestje van het jaar” te ontfutselen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − zeven =