LES NUITS: Woodkid + Mons Orchestra :: 5 mei 2013, Cirque Royale

Woodkid, alias Yoann Lemoine, bewees zondagavond in een eivol Koninklijk Circus dat hij niet alleen een volleerd orkestmeester is, maar ook een begenadigd entertainer. Geen wonder dat de Franse regisseur-muzikant bijna anderhalf uur werd toegejuicht door een menigte hysterische fans.

Lemoine maakte eerder naam als cameraman voor Sofia Coppola en Luc Besson en regisseur voor videoclips van — alstublieft — Rihanna, Lana del Rey en Katy Perry. Maar de Frans-Poolse artistieke duizendpoot bewijst ook al enkele jaren zijn muzikaal talent. Hij debuteerde in 2011 met de fantastische single “Iron” van de gelijknamige EP — intussen heeft de videoclip van het nummer maar liefst 25 miljoen views. “Run Boy Run”, waarvan de video genomineerd werd voor Best Music Video op de jongste Grammy Awards, klinkt al even indrukwekkend. Hetzelfde voor zijn debuutplaat The Golden Age, waarin vijf jaar hard labeur gekropen is: hooggespannen verwachtingen dus voor zijn optredens met het Mons Orchestra.

Op The Golden Age keert Lemoine terug naar de zorgeloze, “gouden” tijden van een kind. De zanger huppelt in het Koninklijk Circus als een jong veulen op het podium wanneer hij het overwegend Franstalige publiek tot meeklappen uitnodigt. Ook zijn onschuldige bindteksten (“Ca va Bruxelles? Vous êtes toujours bien?”) en verlegen lach hebben iets jongensachtig. Frons dan ook niet de wenkbrauwen bij de gedachte dat we bij het bijzonder ritmegedreven “Run Boy Run” — Safri Duo is er niets tegen — ons een balorige puber voelen die zijn demonen wil verjagen.

Zeggen filmische grandeur of emotionele pathos u niets, dan was u er wellicht niet bij zondagavond. El maestro Yoann Lemoine — die er overigens meer uitziet als een typische hiphopper — met de pompeuze toetsen, de twee percussionisten en het Mons Orchestra komen wat ons betreft het best tot hun recht in het prachtige “Baltimore’s Fireflies”, het dramatische “The Great Escape” en het machtige “Iron”. De explosieve bombast wordt in de eerste helft van het optreden amper een paar keer onderbroken door meer ingetogen nummers. Lemoines breekbare zang doet dan denken aan Tom Smith van Editors en Antony and the Johnsons. “I Love You” zorgt voor het grootste krop-in-de-keel-moment.

Voor de afsluiter van de avond, een ingetogen versie van “Iron”, stoppen de percussiesectie en het orkest het bombastisch geweld, maar het nummer klinkt zonder meer aangrijpend. Hoewel zijn show akelig perfectionistisch in elkaar zit, is Woodkid in staat om een emotionele kater te veroorzaken. Maar dat zo’n bombast daags na het optreden nog blijft nazinderen, is voor een groot stuk ook te danken aan de locatie. De vraag is of Woodkid dit huzarenstukje op een zomerfestival kan evenaren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 9 =