Emeli Sandé :: Live at the Royal Albert Hall

In tijden van crisis is originaliteit een onaangenaam concept. Waarom investeren in een nieuw geluid wanneer er geld te rapen valt met bewezen succesformules? Everything is a copy of a copy of a copy. Hoewel Emeli Sandé voorlopig lijkt te ontsnappen aan de opgelegde weerhaken van een van de gouden regels uit de muziekindustrie, is het nog maar een kwestie van tijd voordat vervelende vergelijkingen hun intrede zullen doen.

De Britse muziekindustrie komt weer tot leven. Na de spreekwoordelijke zeven magere jaren lijkt het erop dat het tij gekeerd is. Het probleem van de digitale piraterij werd eindelijk aangepakt en ondanks het collectief aanhalen van de broeksriem in de meeste gezinnen, bleek er toch ruimte in het budget te zijn voor muziek. De grote revival werd voornamelijk toegeschreven aan 21, de tweede plaat van Adele. Jammer genoeg wordt door het grote succes van die plaat — het album gaat tegenwoordig nog vlotjes zo’n 20.000 keer per week over de toonbank — het aandeel van Emile Sandé in de grote wederopstanding volledig teniet gedaan. Our Version Of Events , een popplaat doorspekt met gospelinvloeden, was een uitstekende debuutplaat, maar kon door een teveel aan ergerlijke ballads niet hetzelfde commerciële gewicht in de schaal leggen.

Live at the Royal Albert Hall is een plaat die kampt met dezelfde muzikale problemen als Our Version Of Events . Het emotionele “Daddy” opent een avond waarin zowel publiek als luisteraar op het verkeerde been worden gezet. De versie die Sandé nu live brengt klinkt een pak trager en dreigender dan het origineel. De gospelinvloeden in het nummer komen naar het einde toe sterker naar voren en maken de weg vrij voor “Where I Sleep”, een zoetsappig nummer dat dankzij het sterke refrein toch op heel wat bijval mag rekenen. Met “Breaking The Law” is het voor de eerste keer tijd om de lichten helemaal te doven en wat weg te dromen. Het nummer opent als een misplaatste powerballad die je eerder zou verwachten in een slecht verlichte karaokebar, maar transformeert ongeveer halverwege in een aanvaardbare meeklapper die moeiteloos gedragen wordt door de kwaliteiten van Sandés stem.

Het tegenovergestelde gebeurt met “My Kind Of Love”, een van de absolute sterkhouders op Our Version Of Events . Sandé laat even de teugels vieren en herleidt het nummer tot een goedkoop klinkend doorslagje van “Total Eclipse Of The Heart”. De stemcontrole die ze hier verliest, etaleert ze wél deskundig op nummers zoals “Suitcase” of “Clown”, twee vreselijk misplaatste ballads die je even de tijd geven om naar het toilet te gaan of je mails te checken op je smartphone. Het tempo gaat pas de hoogte in met de laatste minuten van “Read All About It, Pt III”. Professor Green, de oorspronkelijke bezieler van het nummer, schudt het publiek wakker en doet Sandé beseffen dat ze ook liedjes heeft waarbij je niet naar je zakdoek moet grijpen. “Wonder”, “Mountains” en “Heaven” volgen elkaar in snel tempo op en lijken in The Royal Albert Hall eerder stiefmoederlijk behandeld te worden. De avond wordt afgesloten met een enthousiast gebracht “Next To Me”. In het laatste nummer grijpt Sandé nogmaals de kans om haar gouden stem te benadrukken. Gelukkig doet ze dat hier zonder in overdrive te willen gaan én het risico te lopen te klinken als een overjaarse kopie van Céline Dion.

De haast pathetisch aandoende ballads die Our Version Of Events niet de absolute topper maakte die het album had kunnen zijn, krijgen op Live In The Royal Albert Hall een nog meer prominente plaats waardoor het album an sich klinkt als een emotionele louteringstocht in plaats van een leuke night on the town. Gelukkig komt Live At The Royal Albert Hall met een DVD waarop je het concert integraal kan beleven. Doe jezelf en je oren een lol: vervang de live cd onmiddellijk na aankoop door Our Version Of Events. We zullen het aan niemand vertellen, beloofd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =