Darwin Deez :: Songs For Imaginative People

Darwin Deez is een buitenbeentje, zelfs in New York. Zijn look doet denken aan die van een Orthodoxe jood, wegens de zwarte pijpenkrullen, maar dan met een jaren 80 zweetbandje. Hij heeft een lange nek en durft zich te buiten gaan aan rare dansjes als hij optreedt. Op zijn debuutalbum bleek al dat hij een boontje heeft voor meisjes, wetenschap, DNA, sterrenstelsels, radars en de ware liefde.

Songs For Imaginative People is precies dat: liedjes voor mensen met verbeelding. Het is dat de realiteit van astrofysica een saaie wiskundeknobbel vereist, en dat je om een prijs voor poëzie te krijgen je teksten niet aan mooie muziek mag koppelen, maar in gangbare literaire stilte in een boek moet bundelen. Anders zou Darwin Deez er misschien voor gaan.

Een geluk dat Darwins muziek net zo helder straalt als zijn teksten. “Redshift” wijst op de link tussen een break up met een schitterend persoon, en de verschuiving van wit naar rood licht als een ster wegdrijft van iets waardoor het eerder aangetrokken werd. Break-upsongs ophangen aan muzikaal onontgonnen natuurwetten, de big bang en het bekendere dopplereffect, goed bezig Darwin!

“(800) HUMAN” is een parodie op een reclamejingle. Op het einde duiken enkele cynische verzen op die losjes geïnspireerd zijn op het Onze Vader. Hoe het klinkt? Uitermate gevat en met een aanstekelijke drummachine. “Free (The Editorial Me)” trapt dan weer af met tikkende drumstokjes en enthousiaste elektrische gitaren, die oproepen om wild op en neer te springen. Ze ruisen als de sneeuw van een televisie zonder signaal. Daartussenin komt een voorgelezen brief, ondersteund door krakende elektronica, drums en een virtuoos gitaarloopje. Op “Moonlit” scheidt Darwin rozengeur van maneschijn en hij doet dit met falset, als een schoppende Michael Jackson. Een gedrumde jaren 80 intro met glazen percussie en breaks krijgt streepjes bas als tussenschotten. Korte, glijdende gitaarsolo’s vullen de hokjes.

Vol zelfvertrouwen en met een lage stem door een kamer vol feestende mensen laveren, regelmatig van richting moeten veranderen, of wachten tot iemand met een sigaret hem een blik toewerpt en even een stapje opzij zet. Zo klinkt de vette baslijn en de ultrasimpele drum op “No Love”. Lees: er is een ex in de kamer die er supergoed uitziet en ze negeert je.”You Can’t Be My Girl” mondt uit in hu’s, ha’s, en gitaren die karategeluiden uitbeelden. Nog nooit hoorden we een man op zo’n originele manier zingen over een meisje dat niet bij hem past.

Darwin Deez (die eigenlijk Darwin Smith heet) schuwt net als Cake de humor niet. Wie van de sound van Counting Crows houdt, hoort hier een positievere verwant uit een verafgelegen sterrenstelsel. Of zoals iemand het ons zei: “Het lijkt alsof hij gewoon voor zichzelf staat te zingen in de douche, of voor zijn meisje, en alles wat rond hem staat gebruikt om tegen elkaar te kloppen als ritme, en de gitaren zijn luchtgitaren.”

Vergeleken met zijn debuutalbum waarop hij nog bijna alles alleen deed, is Darwin Deez nu meer een band. Zijn gitaarloopjes zijn er gelukkig nog en de bliepjes en buitenaardse geluidjes en kraakjes ook, maar er is toch minder witruimte op dit album. Opvallendste nieuwkomer: Jimi Hendrixsolo’s, weggestopt op de achtergrond. Alsof de oude gitaargod een huisgenoot van Darwin is, die af en toe in zijn ondergoed door de kamer loopt.

Songs For Imaginative People doet wonderen voor het humeur en het geloof in de kosmische wetten van de liefde. Punt 1: Het bestaat! Punt 2: Niet wanhopen als het fout loopt, big bangs en redshifts zullen vrolijk overleefd worden. Darwin Deez maakt liedjes over de liefde op zijn allereigenste, intergalactische manier. Maar één advies: dit is echt ontzettend goed. Bestel ook zijn debuutalbum meteen, want u heeft “Constellations” en het briljante “Radar Detector” gemist. U zal er geen spijt van hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 1 =