Darkstar :: News From Nowhere

Toen het trio Darkstar in 2010 North uitbracht, leek het alsof een beloftevol elektronisch groepje zich had aangediend. News From Nowhere is echter veel minder dynamisch dan North en vervalt te vaak in oeverloze studio-experimenten die twijfelen tussen Radiohead, Röyksopp en ambient. We voelden de bui al hangen met zo’n psychedelische, spuuglelijke hoes…

Opener “Light Body Clock Starter” met vloeiende synthesizers die het beste van Brian Eno en Harold Budd doen vermoeden, klinkt aardig de eerste keer maar algauw wordt het als een mantra herhaalde, in falset gezongen “Wake me up” een stomvervelende oorwurm. “Timeaway” is van hetzelfde laken een pak: het elektronische walsje doet aardig zijn werk, maar de distorted stemmen die onverstaanbaar murmelen, dragen werkelijk nergens toe bij.

Eerlijk? We hebben geen idee van wat we met dit album moeten aanvangen. Niet dat elk album perfect in een categorie moet passen, maar je krijgt de indruk dat ze bij Darkstar zelf geen idee hadden waar ze mee bezig waren. Een groot deel van de nummers drijft op stemmen die iets zingen, zoals op “A Day’s Pay For A Day’s Work” of “Young Heart’s”, maar we begrijpen niet wát. Het is een plaat die gevuld is met liedjes die voornamelijk bestaan zonder dat het duidelijk is wat ze bijdragen aan het geheel of wat je er als luisteraar mee aan moet.

Is er dan helemaal niets goeds aan News From Nowhere? Jawel, maar je moet een beetje geduld hebben. “Young Heart’s” heeft een knappe melodie en “Hold Me Down” doet dan weer denken aan Röyksopp, maar het duurt zeven vervloekte minuten zonder dat je ook maar één seconde het idee krijgt dat er een piloot achter het stuur zit. Als “nergens” bestaat, dan is het wel op dit vage album.

Het absolute dieptepunt moet “Amplified Ease” zijn: de frase “I’m just fine on my own” wordt op een veerkrachtig drumritme constant herhaald. Het is misschien de bedoeling dat het hypnotiseert of een trance veroorzaakt, maar wij kregen enkel zin om ons hoofd tegen de muur te slaan. “You Don’t Need A Weatherman” heeft een gedreven, beloftevol begin — je begrijpt wat ze zingen, hallelujah! — maar daarna vervalt het weer in elektronisch, oeverloos geneuzel. Het is alsof ze het niet wíllen, gewoon een goed plaatje maken.

“Armonica” had een aardig lied van dEUS kunnen zijn, maar dan zonder die hemeltergend irritante effecten op de stemmen, “- -” is een zinloos… ja wat ís het eigenlijk, een lied, een fragment, een schets, een veredelde demo of simpelweg het perfecte geluidsbehang voor mensen die hun muziek het liefst zoutloos en zonder vet geserveerd krijgen? Het doet denken aan een Kid A van Radiohead uit een parallel, saai universum, alsof die Arctische plaat na het broeikaseffect tot grijze smurrie was weggesmolten.

Soms vraagt een mens zich af wat een plaat in godsnaam bijdraagt aan de wereld. News From Nowhere is best een aardig samenraapsel van enkele goede ideeën, dat wel, maar vaker wel dan niet heb je het gevoel dat je naar een plaat luistert van mensen die te lang in de studio hebben gezeten en tijdens het maken het spoor bijster zijn geraakt. News From Nowhere is vooral een plaat die op de zenuwen werkt met een overdaad aan halfbakken, kant noch wal rakende liedjes. Moeder, waarom leven wij?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 5 =