EUROSONIC 2013 :: Belabberd geluid, veel Schotten en Iets Wel Héél Erg IJslands

Het is januari, de eindejaarslijstjes zijn geteld. Tijd voor de muziekindustrie om op zoek te gaan naar wat de snoepjes van dit jaar zullen zijn. Naar goede gewoonte biedt het Eurosonic showcasefestival in Groningen daar een goede start voor: met nog meer zalen en artiesten dan vorig jaar, biedt het een ware staalkaart van de Europese muziekscene. Ook enola.be ging de uitdaging aan en stippelde zich een parcours uit.

Donderdag 10 januari

20u. Huize De Beurs.         Het is acht uur en Eurosonic trapt af met een flinke dosis sixtiespsychedelica. Het Britse Temples bestaat uit vier broekjes die goed naar de platenkast van hun ouders hebben geluisterd, en het geluid van de Beatles-anno-Revolver en de vroege Pink Floyd netjes weten neer te zetten. Lovenswaardig is dat de groep er in slaagt dat te doen zonder zich te verliezen in zweverigheid, maar songs brengt die erg to the point blijven. Toch zakt dit optreden halverwege ietwat in, maar dat wordt goedgemaakt met een finale waarin The Stone Roses op hun meest jammend in herinnering wordt gebracht. Aardige binnenkomer.

21.15u. Huize Maas         Op plaat is Stubborn Heart zo’n project dat — in de slipstream van James Blake — uitgebeende dubstep en elektronica probeert te paren aan soulvolle R&B, maar er niet in slaagt iets echt memorabel af te leveren. In Huize Maas is van die omschrijving nauwelijks iets te herkennen. Knoppendraaier Ben Fitzgerald mikt vandaag nadrukkelijk op de benen; dit is minder James Blake dan iets voor een discotheek en zelfs een typisch housepianootje mag niet ontbreken, terwijl Luca Santucci met ijle zang boven de ratelende beats iets van de etherische sfeer probeert vast te houden. Het helpt niet; net als op plaat is ook deze incarnatie van Stubborn Heart weinig boeiend.

21.45u. Groninger Museum         Wat een treurnis valt Andy Burrows te beurt! Het mag dan op papier immers wel een geweldig idee zijn om ook in het moderne Groninger Museum optredens te organiseren, in praktijk betekent het: vechten tegen een belabberde akoestiek die klinkt als een holle badkamer. Samen met het aanhoudende gepraat in het publiek versterkt het de koffiehuissfeer nog, en Burrows heeft het dan ook moeilijk. Erger nog: de voormalige Razorlightdrummer doet zijn materiaal zelf ook geen recht aan. Wat op dat charmante Company nog mooie intimistische songs waren, worden hier dik aangezet. “Maybe You” wordt zelfs helemaal de vernieling ingespeeld, nog voor het goed en wel op gang gekomen is afgebroken na een fout, en met een bruut houthakkersritme wordt ook “If I Had A Heart” finaal de nek omgewrongen. Gemiste kans, maar we zien Burrows graag eens terug in betere omstandigheden.

22.35u. Stadsschouwburg/Kruithuis.         Verloren gereden en vervolgens eerst vooraan in de andere zaal van de Stadsschouwburg geëindigd. En dus zien we slechts de twee laatste nummers van Pascal Pinon, geen eloquente Franse songsmid, maar drie giechelige IJslandse meisjes. Veel IJslandser dan dit zul je groepen ook niet vinden overigens: een mix van akoestische instrumenten met voorzichtige elektronica, gekirde zang, en héél véél gebroken Engels. Dat heeft nog altijd evenveel charme als die eerste keer dat we múm zagen, maar het is ondertussen ook een irritant clichétje geworden dat we niet moeten pikken als de muziek even flauw is. Helaas kan het trio slechts matig boeiende songs naar voor schuiven. Snel weer weg dus, naar:

22.55u. Minerva Art Academy         Vijf minuten te vroeg, maar toch staat er achter ons al een ellendige lang wachtrij voor Chvrches. Eenmaal binnen blijkt de zaal al afgeladen vol — wat een miskleun om misschien wel de felst gehypete groep van dit Eurosonic in zo’n non-locatie weg te steken — voor het Schotse trio. Dat is niet meer dan terecht: we krijgen prettige, meezingbare synthpop als “The Mother We Share” te horen die wel eens héél snel de radio zou kunnen veroveren. Frontvrouw Lauren Mayberry heeft ondanks haar piepjonge leeftijd overigens al een soort vanzelfsprekend zelfvertrouwen dat je niet verwacht van haar soort popzangeresjes. In een stevig “Lies” laat ze helemaal zien dat ze nu al alles in huis heeft om zich tot een indrukwekkende popster te ontpoppen. We mogen dit jaar nog de doorbraak verwachten voor Chvrches.

23.50u. Vera         Nog wat Schotten, maar van een ander kaliber deze keer. Holy Mountain is immers een pak steviger en grossiert in gitaarriffs uit de winkel van Black Sabbath. Helaas doet het ook niet meer dan dat; van songs is geen sprake en echt veel impact maakt de groep dan ook niet.

00.10u. Groninger Museum         Vlug de fiets op dus naar het iets verderaf gelegen Groninger Museum waar we flink op tijd arriveren voor Ghostpoet. Die krijgt helaas net als Burrows ook de rotslechte akoestiek van de zaal boven te verteren, zodat van zijn teksten geen bal te verstaan valt; nogal sneu voor een grootstedelijk poëet als deze als Obara Ejimiwe geboren Londonner die ooit als de nieuwe The Streets werd ingehaald. Uit zijn binnenkort te verschijnen tweede album stelde hij al enkele tracks voor, die lieten horen dat hij nog verder weg van de pure hiphop drijft dan op debuut Peanut Butter Blues & Melancholy Jam. Met een degelijke band rond hem is zijn muziek sowieso rijker dan een welgemikte beat, en ook Ejimiwe zelf is niet het soort blufferige patser dat het genre domineert. Zijn frasering heeft meer die van een katerende man die zich in stukken en brokken de nacht voordien probeert te herinneren. In hitje “Cash And Carry Me Home” plaatst hij ons echter in het hart van de actie met een dronken relaas over een wilde nacht die nu echt wel gedaan mag zijn. Het is overtuigend, net als de manier waarop het nieuwe “Sun Heart” even mag ontploffen in de outro.

Slechts weinig aanwezigen hebben dat laatste echter gehoord; het meeste publiek is ondertussen afgedropen, wegens het late uur en de ondankbare geluidsomstandigheden. Ook wij houden het vandaag voor bekeken, en ronden af met een Duvel in Café Knarie – niet lachen: zo heet dat ding echt. Tot morgen voor meer Eurosonic.

Vrijdag 11 januari

20u. Huize De Beurs         “Hé, laten we anders ook, net als al die andere groepjes, doen alsof we Joy Division zijn”, moeten die van Girls Names gedacht hebben, en ze knoopten hun zwarte hemd tot het laatste gaatje dicht, en legden hun bles goed. De baslijnen werden in de juiste Peter Hooksnit gesneden en toen: niets meer. Geen songs, geen melodieën, enkel de grote stierlijke verveling. Vlug; weg van hier!

20.25u. Huize Maas         Dan maar eens twee huizen verder binnengesprongen om te zien wat daar met Grimus gaande is. Zucht. Het betert er helaas niet op met deze Roemeense groep die mikt op U2, maar niet verder raakt dan derderangs Kane: gezwollen pathos die moet verhullen dat er niets is. En dan vooral: alweer geen songs. We focussen ons dan maar wat op frontman Bogdan Mezofi, die aldoor twijfelt tussen de gladde gebaren van een charmezanger of de brede poses die passen bij rockmuziek. Dat laatste gaat hem het minst goed af: je ziet de onwennige gêne van een schooljongen telkens hij zijn voet op de monitor zet.

20.45u. Vera         “Wat is dat toch met Noren en indianen?”; die vraag flitst ons door meteen het hoofd wanneer Highasakite het podium betreedt. Net als Team Me vorig jaar is het podium versierd met kleurrijke veren, en ook deze groep heeft zich met uitbundige gezichtsbeschildering getooid. Het past allemaal wonderwel bij de erg bijzondere popmuziek die de groep brengt, waarbij niet alleen de citer die frontvrouw Ingrid Helene Håvik bespeelt van groot belang is, maar net zo goed de blazers. Bij momenten verzandt het optreden in wat etherisch zwijmelen, maar songs als “My Soldier” en “Indian Summer” maken meteen veel goed.

21.25u. Huize De Beurs         Blokje Belgen doen? Blokje Belgen doen! BRNS is de boeiendste vaderlandse band van het moment, en wil op Eurosonic nu ook een begin maken met de verovering van het buitenland. Dat gebeurt aanvankelijk met de handrem op met “Clairvoyant” en “Here Dead He Lies”, maar langzamerhand komt de band op stoom. Ritme overheerst met percussie in alle maten, van belletjes tot floortom. Zo weet het viertal een bezwerende atmosfeer op te roepen. Het is Wu Lyf zonder de mystiek — dat werkt niet in een land waar iedereen altijd iedereen en zijn moeder kent — en zeker in “Mexico” weet de groep de intensiteit van die Britten te evenaren. Waarna met een zinderend “Our Lights” een fenomenale climax wordt bereikt: drums gaan even volledig loos, en de groep laat het publiek in lichte verbijstering achter. Wat ons betreft is de verovering van Europa goed ingezet.

22.15u. Groninger Museum         Iets aparts, dit Epic Rain. Begonnen als pure hiphopband, verbreedde dit IJslands trio zijn spectrum om tot iets te komen dat nog best kan worden samengevat als Tom Waits gone hiphop. Frontman Jóhannes Pálmason heeft eenzelfde soort gruizige rasp waarmee hij buitenissige verhalen opdist, over de soundscapes van zijn dj, terwijl een derde, als harlekijn uitgedoste zanger bijdraagt aan de cabareteske sfeer. Met zijn unheimliche sfeer roept Epic Rain daarnaast ook herinneringen op aan MC900 ft. Jesus, dat reeds twintig jaar geleden eenzelfde fusie van hiphop en jazzachtige muziek leverde. Niet helemaal uniek dus, wel boeiend.

23u. Huize Maas.         Helemaal niet origineel, wel dodelijk efficiënt is China Rats, dat vijftig jaar Britse muziekgeschiedenis — van de Beatles over The Who tot Sex Pistols en verder — handig condenseert in een set van drie kwartier. Meer dan aanstekelijk lawaai is het niet, maar deze groep beheerst dat kunstje tot in de puntjes. Op songs als “Take No Prisoners” valt weinig af te dingen, en tegen de naar die van Johnny Rotten gemodelleerde sneer van frontman Graeme Thomson valt al evenmin iets in te brengen, of het zou moeten zijn dat ze voorlopig nog iets te bestudeerd klinkt. Een groepje dat het “plezant” terug in de rock brengt.

23.45u. Huize Maas.         Even de rug gedraaid naar het podium in de grote zaal van Huize Maas, en zie: daar staat onze eigen Netsky! “Live”, zoals MC Script niet nalaat te benadrukken. De jonge Edegemmenaar voegt de daad bij het woord, en laat de beats meteen knallen tot onze broekspijpen ervan gaan wapperen. De hete drum-‘n-bass van de Belg overtuigt ook dit Nederlands publiek dat enthousiast uit de bol gaat. Niemand kent ons hier toch; wij doen gretig mee. Al dansend de nacht in; geen betere manier om Eurosonic af te sluiten. Tot volgend jaar!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vier =