AUTUMN FALLS: Shearwater :: 1 december 2012, Botanique

Shearwater: veel te onbekend snoepje. Wereldband die het al veel te lang slechts met een Rotonde moet doen in de Botanique. Maar speciaal voor Autumn Falls, voorafgegaan door twee voorprogramma’s, mocht de groep eens de grotere Orangerie in. “We hebben carrière gemaakt”, grijnst zanger Jonathan Meiburg, na “een van de beste concerten van onze tour” te geven. U had erbij moeten zijn.

“Neen, ik ben niet plots opnieuw veertien jaar geworden, ik ben gewoon verkouden”, verontschuldigd Meiburg zich na een viertal nummers, “maar ik ga me niet inhouden: we doen gewoon wat we altijd doen. Ik krijs me er wel doorheen en we zullen samen lijden.” Dat valt al bij al wel mee. De zanger is vandaag inderdaad niet helemaal loepzuiver maar in een set die net als in maart op spierkracht ploegt, valt dat niet eens zo op. Dit blijft een geweldige groep.

198, zoveel optredens heeft Shearwater dit jaar al afgewerkt. Niet moeilijk dat deze nieuwe, meer rockgerichte incarnatie van de alt-countrygroep goed gerodeerd is en iets banaals als een verkoudheidje geen bezwaar is. “Landscape At Speed” mag de set dan wel ingehouden openen, het wordt trefzeker van de sporen getrokken in een kort percussie-cum-feedbackmoment, dat de baan vrijmaakt voor het krachtige “Animal Life”, zo goed als de beginselverklaring van dit nieuwe Shearwater. Na drie cerebrale, afstandelijke platen was het op Animal Joy tijd voor een dierlijke, directe aanpak: één met stevigere gitaren en teksten die al eens voorzichtig langs een persoonlijke belevenis durven scheren.

Met een nieuwe band staat Meiburg zich al een jaar lang stevig te amuseren op de podia: er wordt gerockt, er wordt op kracht gespeeld en het mag plezant zijn. “Open Your Houses (Basilisk)” krijgt zelfs een licht funky ondertoon en in “You As You Were”, een anthem van transformatie, worden alle teugels gevierd. “Insolence” houdt daarna even in maar eindigt uiteindelijk ook in een doormeppende finale. En dan is er nog “Star Of The Age” dat met dit op stadionmaat gesneden geluid smeekt om een videoclip vol manhaftig op klippen optredende muzikanten, heroïsch in de wind wapperende haren incluis. We willen maar zeggen: een tikje too much misschien.

“Dit was één van de beste optredens van de tour”, klinkt het ergens in de bissen, en dat bewijst de groep. Een speels rondje verzoekjes vragen volgt, Meiburg riposteert met een flard “Our Hearts Will Play The Music” van Roger Miller. Waarna het publiek maar liefst vijf toegiften krijgt, waaronder een prachtig “Hail Mary” van toen Meiburg net zijn eigen geluid had gevonden door alt-country te injecteren met een portie experimenteerzucht.

Met “Rooks” is duidelijk dat het echter genoeg is geweest. Meiburgs stem is ondertussen helemaal weg, en de falset is verworden tot een ijle piep. Tijd om nu toch maar een einde aan dit verhaal te breien. Nog een keer “Century Eyes”, hamerend en gierend, en dan de coulissen in, op zoek naar warme thee met honing ongetwijfeld, want dat is nu wel verdiend.

Meiburg moet oppassen om niet door te schieten in deze potige benadering maar voorlopig hoort u van ons geen klachten. Shearwater lijkt na de eiland-trilogie beseft te hebben dat je beter van koers verandert vóór je jezelf gaat vervelen en dat is goed. Animal Joy en deze tour bewijst dat hij ook een boeiend nieuw pad heeft gevonden. Kom volgende keer dus ook maar kijken, u kunt er ongetwijfeld nog wel bij.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + 13 =